Mijn 3 zwangerschappen waren verschillend en tegelijk toch vrij hetzelfde. Het waren alle 3 mooie zwangerschappen natuurlijk en bij elke zwangerschap was ik net meer de vrouw die ik me vandaag de dag ben.

Nr1 bijvoorbeeld blijft altijd speciaal, want het is de eerste. Alle eerste dingen vergeet je niet: de eerste echo bijvoorbeeld, en de eerste schopjes in mijn buik. Ik was bij nr1 ook het meest en langst misselijk, of nouja lang, ik mag alsnog niet klagen want na 12 weken was het voorbij. Maar de misselijkheid vond ik intens.

Ik weet nog de eerste bewegingen, alsof er een vlindertje in je buik zit. De bewegingen werden steeds harder, steeds vaker, en ik kon mijn buik soms zien bewegen, een schopje zien en voelen.

Het was in de winter dat ik hoogzwanger was, ik lag op de bank bij mijn ouders, zij waren in in indonesie. Ik paste op hun huis, mijn man was op zakenreis, ik had vakantie opgenomen, en voor het eerst, kon ik er ook echt van genieten. Van mijn zwangerschap, van de bewegingen in mijn buik, van het contact dat ik op dat moment ook echt voelde met nr1.

Nr2 was meer vanzelfsprekender, ik denk dat dat het juiste woord is. Ik voelde me niet erg misselijk, wel erg moe. De weken vlogen voorbij. Voordat ik het wist zat ik al op de helft van de zwangerschap. Je hoort het vaker bij nr2 zwangerschappen, zeker als het snel volgt na de eerste zwangerschap. Immers; ik had het druk genoeg met werken (toen nog), en natuurlijk nr1 die nog een peuter was.

En nr3, nr3 is een kadootje. Ik heb het meest genoten van de zwangerschap van nr3 en was me bij deze zwangerschap ook het meest bewust. Het kon ook: nr1 zat al op school. Nr2 was groot genoeg om dingen te begrijpen. En ik: ik had alles al meegemaakt, en dit keer kon ik het weer meemaken maar dan nog bewuster, want vragen had ik immers toch niet meer. Bevallingen, de hele checklist, bevallingsplan enz, alles wist ik al. Dus er was meer tijd over, denk ik.

Ik genoot intens, ik weet het nog. Ik was niet heel erg misselijk. Ik sportte nog tot 30 weken. Ik genoot van elke kleine beweging, van elk schopje. En ik genoot zo erg van mijn lichaam. Elk kleine bolling merkte ik op, elke keer als ik mijn buik in de spiegel zag moest ik die even aanraken. Ik maakte volop foto’s van mezelf, en als ik ze nu terugzie dan zie ik gewoon mijn stralende kop, mijn volle haarbos, maar vooral de blik in mijn ogen. Ik was aan het genieten. De derde, misschien wel de laatste, nu kan het nog.

Een vriendin van mij is weer zwanger, en ik dacht weer even aan mijn zwangerschappen. Hoe ontzettend bijzonder het elke weer toch is: leven in je buik. Leven die je draagt. Leven die je creeert. Het is zo’n oergevoel in mij dat zo sterk en intens is, ik kan het bijna niet uitleggen.

Ik dacht aan mijn vriendin, en tegelijk dacht ik aan mezelf: zou ik het misschien toch ooit weer willen, in de toekomst, als nr3 op school zit? Zou het dan toch weer kriebelen?

De herinneringen aan die 3 mooie zwangerschappen, ze blijven voor altijd bij me.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store