lang verhaal kort, ik heb weer insta en ik volg daar oa Romy Boomsma. Heb een huge girlcrush op (?) haar, ze postte iets in haar stories, namelijk over journalist Suus Ruis. Als je er echt meer over wilt weten, klink dan even op het linkje, maar Suus schreef iets over “baby-etiquette”, waarbij ze dus ook schreef dat je, als je borstvoeding geeft, even de boel moet bedekken met een hydrofiele luier, want he, stel je toch eens voor dat er iemand een iniministukje borst ziet. En oh, als je je dreumes nog borstvoeding geeft (foei!!), doe dan ook vooral niet in het openbaar, want he, dat kan natuurlijk ook al niet.

Romy had er ook een mening over, en die lichtte ze dus even toe in haar insta stories. Ik klikte erop, ik las het even snel door en ik dacht al meteen: laat. maar.

Toen ik voor het eerst moeder werd, alweer bijna 6 jaar geleden, had ik al snel door: iedereen, echt iedereen, staat klaar met een mening. Iedereen. Iedereen. Nee, echt ik bedoel dus iedereen. Ongevraagd advies kun je krijgen, altijd, overal, van (had ik het al gezegd?) iedereen. Daar moet je als nieuwbakken moeder tegenkunnen. Newsflash: niet elke nieuwbakken moeder vindt dit fijn. Mijn enige tip is: neem zsm een nieuw kind. Ja echt. Want vanaf nr2 kreeg ik helemaal geen meningen of adviezen meer. Opgelost.

Maar wat ik dus geleerd had bij nr2 is dit: ik ging geen moederblogs meer lezen. Ik had toen nog facebook en verwijderde mezelf meteen uit alle moeder-groepjes. Kwam ik langs een artikel wat maar een beetje over moeders/ouderschap/babies ging? Wegklikken. Meteen.

Ik word namelijk zo moe van al die meningen over het ouderschap. Echt, zoveel meningen. Zoveel artikelen. Zoveel onderzoeken. Zoveel “wetenschappers”. Zoveel moeders die weer eens een boek gaan schrijven. Ik scrolde laatst op Pinterest, er kwam een handig artikel langs over hoe je om kunt gaan met lastige peuters, ik pinde die op mijn eigen board, en ja hoor. In mijn Pinterest startpagina nu niets anders dan al die artikelen over ouderschap. Gdvrdmme zelfs mijn pinterest is al niet meer veilig.

Iedereen vindt namelijk wel iets. En uit elk onderzoek komt weer wat anders. En van al die duizenden mogelijkheden die we nu hebben in deze maatschappij (ja, ook heust wel handig zo af en toe), raak ik behoorlijk in de war. Alles is goed, en alles is slecht. Voor de ene argument is ook wel een tegenargument. En ik trek dat gewoon niet goed. Ik trek dat eigenlijk heel slecht.

Dus besloot ik niets meer te lezen. Bij de zwangerschap van nr3 zag ik tig mama magazines in de wachtkamer, maar nee, ik hielde me in. Ik verwijderde facebook, ontvolgde zoveel mogelijk mama influencers. En heust, ik weet het, ook ik ben er nog wel schuldig aan. Met misschien wel mijn blog, of mijn (oude) instagram. Maar echt: mijn intentie is goed. En ik wil oprecht gewoon zo min mogelijk ehm, advies schrijvende blogjes schrijven. Of eh meningvullende foto’s op instagram posten.

Ik snap natuurlijk ook: al die meningen zijn misschien ook wel goed. Dat Romy haar mening deelt op insta kan misschien net die ene ietwat onzekere moeder juist wat zekerheid geven, bijvoorbeeld.

En misschien dat er nu ook wel een moeder dit stukje leest. En denkt: ja fuck it, ik doe het gewoon helemaal hoe ik het zelf wil.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store