Een vriendin vroeg me via whatsapp hoe het ging en ik had niets meer te melden dan “hier alles goed hoor, gewoon zijn gangetje!”.

Er is geen woord van gelogen. Mijn dagen verlopen rustig, in een traag tempo, maar wel in een bepaald ritme, een ritme waar ik me in thuisvoel.

‘s ochtends word ik wakker gemaakt door de kinderen. Nr2 wil nog graag even bij me liggen voor een knuffelsessie. Dan kleed ik de kinderen aan en gaan we naar de woonkamer. Ontbijten. Broodbakjes klaarmaken. Ik een kop koffie (nodig), en een kan lauw water met citroen en gember. Ik zet nr3 in de box en ga mezelf klaarmaken. Ik kijk of er nog tijd is voor een snel ontbijt, zoja, dan maak ik nog een bordje havermout voor mezelf.

Tanden poetsen, schoenen aan, jassen aan, nr3 in de kinderwagen zetten, en up we go. Naar school. Op school wil ik nog wel eens even kletsen met wat moeders, we drinken nog een kop koffie (waarom ook niet). Dan naar huis, waar nr3 weer gaat slapen en ik ook even ga liggen voor een half uurtje. Wat zien op Netflix daarna misschien. De vaatwasser uitruimen, een was doen, wat opruimen, mijn shake klaarmaken en een fruithapje voor nr3.

Daarna boodschappen. Een wandeling. Even frisse lucht. Naar huis weer, om te lunchen. De kids ophalen. Playdates regelen, of naar judo of zwemmen. Anders: nr3 op bed voor een tweede slaapje, en spelletjes spelen met de boys. Koken. Het huishouden. Tijd uitzitten. Nr3 is wakker en we gaan eten. Daarna tijd uitzitten tot bedtijd.

Ik doe niet veel daarna. De keuken nog wat opruimen misschien. Ik beantwoord wat appjes, ik hoop dat Suus een blog heeft geschreven zodat ik die kan lezen, ik brand een palo santo stokje en ga even mediteren.

Ik schrijf wat in mijn dagboek, ik schrijf een blog, en dan op bed. Daar kijk ik nog wat op mijn laptop, rond 2200 uur is het verstandig om te slapen.

Zijn gangetje dus. Het zijn goede dagen. Heust, er is wat strijd met nr2 natuurlijk. Ik struggle wat met social media want eeuwige afleiding. Er zijn dagen dat ik me wat eenzaam voel. Er zijn dagen dat ik het gevoel heb dat ik meer moet zijn, maar altijd daarna weet ik: nee, het hoeft niet. Het is goed zo. En nu vooral deze dagen mis ik mijn lief die weer even op reis is.

Maar het is allemaal in balans, ook dat weet ik. Er zijn dus mindere momenten ja, het missen, het kriebelen, het “ik mag er niet zijn”, maar de normale momenten, de normale dagen, de dagen die er gewoon zijn want dat is leven, overheersen. Zijn gangetje dus.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store