Toen Suus eens vertelde dat ze ooit een cursus zelfcompassie had gedaan bedacht ik me: dit zou zo iets voor mij zijn. En ook: dit zou zo iets zijn wat ik dus echt nodig heb.

Er zijn momenten dat ik zo ontiegelijk streng kan zijn voor mezelf. Dat ik mezelf helemaal kan afmaken. Er moet bijvoorbeeld altijd iets tegenover staan. Goed, ik mag straks even een episode zien van Russian Doll (tip! aanrader!) maar dan moet ik wel eerst de keuken schoonmaken. Goed, ik verdien even wat me-time, maar ik heb dan ook wel deze hele week gebroken nachten gehad. En ik ga dan, in die me-time, natuurlijk niet alleen maar hangen, nee, ik moet mezelf ook nuttig maken. Ik moet, ik moet. Ik mag niet, ik mag niet, ik mag niet.

Toegegeven, het gaat beter. Er zijn momenten, die zijn er steeds vaker gelukkig, dat ik gewoon nog een episode ga zien, huppa. Dan laat ik die keuken ook gewoon even. Of dat ik gewoon eens niet ga sporten, want ik ga een andere keer wel. Dat ik dat gewoon standvastig kan besluiten, dat zegt nogal wat voor mij.

Maar dat liever zijn voor mezelf, dat mag dus eigenlijk gewoon nog beter (zie je, begin ik weer). Laatst, tijdens een meditatiesessie kreeg ik zo’n fijn warm gevoel van binnen, van liefde van mezelf voor mezelf. Ik kreeg de behoefte om mezelf aan te raken, gewoon mezelf een knuffel te geven. Dat deed ik dus ook gewoon, even mijn armen om elkaar heen, en mezelf aaien. Dat mag.

Het is een heel proces natuurlijk, dat zelfcompassie. Lief zijn voor jezelf. Zacht zijn. Jezelf ook vergeven voor die “domme” dingetjes. Ook zelfcompassie: jezelf accepteren helemaal hoe je bent. Dat ik gewoon maar een moeder ben bijvoorbeeld. Dat ik even stilte nodig heb, soms. Dat ik geen ambities heb, in ieder geval niet in de ehm, hoe zeg ik dat, “betaald werk”-vorm.

Zelfcompassie is denk ik ook (ben ik achter gekomen dus):

  • focussen op jezelf. Ik wil weleens wachten op LOML. Wachten tot hij ergens over begint, wachten tot hij iets doet, wachten op zijn moment. Zodra ik merk dat ik wacht (op hem, of iemand anders), weet ik dat aan het focussen op de ander, en niet op mezelf. Dit helpt overigens ook bij de kinderen. Als ik alleen maar de vervelende kanten zie van de kinderen (zo druk! zo vragerig! Zo vervelend! Zo stout) leg ik de focus op hen. Niet op mij.
  • Je kent ze vast wel, die vele quotes over dat je anderen moet loslaten, dat je geen energie moet steken in mensen waar je geen energie van terugkrijgt. Heb ik, voor mijn gevoel, tig stukjes over geschreven. Ik denk dat dat ook zelfcompassie is: jezelf op waarde kennen en dus ook de mensen vinden die bij jouw waarde passen.
  • lief/zacht/mild zijn voor jezelf, hoe doe je dat nou echt? Ik gun mezelf dan ook echt iets. Dit mag ik. Hier heb ook ik recht op. Soms zoek ik naar het kleine meisje naar mezelf (en dan hoef ik maar naar mijn nr1 te kijken want die lijkt sprekend op mij), en dan weet ik weer waarvoor ik zacht mag zijn.

Kleine dingetjes zijn het, en ik ben er nog lang niet, maar het begin is er.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store