Ik kijk en lees het liefst zo min mogelijk het nieuws. Het is teveel, het is te negatief, ik sluit me er het liefst voor af. Bovendien: nieuws komt toch wel bij me, is het niet via LOML die dagelijks de amerikaanse kranten doorleest, dan is het wel aan de koffietafel of gewoon een willekeurig nieuwtje op een website.

Donderdag en vrijdag kon ik niets anders. Die persconferentie en vervolgens een stortvloed aan mailtjes. Van de creche (we blijven open, hou verkouden kindjes thuis), de school (zelfde), van sportclubjes (judolessen gaan niet door, toernooi afgelast, zwemmen gaat wel door), van vrijwilligerswerk (bijeenkomsten in het ouderentehuis gaat niet door) enz enz. Vrijdagochtend ging ik, zoals gewoonlijk, boodschappen doen, de pasta’s waren, natuurlijk op.

Paniek. Hamsteren. Stel je voor. Lockdown. Geen boodschappen meer. Geen wc papier. Feestjes worden afgelast, ik app met mijn beste vriendin dat ze maar moet zien of ze vanuit Rotterdam nog kan of wil komen met de trein, enz.

Ik breng de kinderen vrijdagochtend naar school. Nr1. kan gewoon gaan, net op het moment dat we de school binnenlopen heeft nr2. een snotneus. Ik neem hem weer mee naar huis.

Vrijdagavond merk ik het aan mijn lichaam en mijn spieren, die zitten vast, maar vooral aan mijn hoofd. Die zit tjokvol. Corona nieuws. Memes. Appjes heen en weer met vriendinnen. Mijn moeder die de zoveelste fake news rondstuur bericht appt.

En dan zaterdagochtend, de zon schijnt in de slaapkamer. Ik ben vroeg wakker en wil alleen maar naar buiten. Samen met nr3, de broers slapen dit weekend bij mijn ouders, ga ik wandelen. Het is heerlijk weer. Een lekker zonnetje. We lopen langs het water, naar de stad. Onderweg doe ik boodschappen. We halen een broodje bij de bakkerij. Hij wil vervolgens lopen, en zo wandelen we terug, naar huis. We maken foto’s langs het water met de vele boten. Hij eet nog een appeltje.

Onderweg denk ik na. Ik wil het positieve zien. Wat brengt corona ons? Wat kunnen we hiervan leren? Minder sociale afspraken, minder uit huis. Misschien moeten we wat meer terug naar onszelf. Weg met al die afleidingen, die feestjes, die borreltjes. Even rust. Terug naar de basis.

We naderen onze wijk, ik zie steeds meer bekenden. Die ene vader van de school die altijd zo vriendelijk groet. “Fijn weekend” , roept hij. Die ene moeder die altijd met de auto langs de school rijdt, ze zwaait.

Ik ben bijna thuis als een moeder langsfietst. Achterop zit haar zoontje. “En nu wel vaker handen wassen”, hoor ik haar nog net zeggen.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store