woensdag huildag

Vanochtend bij school. Ik zie nieuwe ouders buiten bij het lokaal van nr2. staan. De moeder hoogzwanger. De vader houdt een klein meisje vast. Tussen hen in staat nog een dochter. Verlegen kijkt ze naar het lokaal van nr2.

Ze vindt het spannend, hoor ik de nieuwe vader zeggen. Dat snap ik goed hoor, zegt de juf van nr2. vriendelijk.

Dan moet ze een beetje huilen. Ze houdt de benen van haar ouders stevig vast. Ik kijk naar de moeder en ook bij haar zie ik natte ogen.

Als we nr2. hebben uitgezwaaid breng ik nr3. naar de peuterspeelzaal. Het gaat goed, maar toch is het elke keer als ik hem breng huilen, janken, krijsen. Volgens de leidsters duurt het “nauwelijks een minuut”, als ze hem meenemen naar binnen is hij al stil.

Ook dit keer voelt nr3. de bui al hangen. Niet naar de creche, zegt hij verdrietig, en dan “morgen naar de creche, niet vandaag!”. Ik til hem op want ik voel al dat hij weg wilt lopen.
“Je gaat het heel goed doen lieverd, dat weet mama, echt”, zeg ik.

Als ik hem heb gebracht loop ik toch weer naar het lokaal van nr2. Door het raam spiek ik naar binnen. Ik zie hem zitten. Hij is in gesprek met een vriendje. Dan kijkt hij om zich heen, ziet andere vriendjes staan, loopt erheen, wilt weten waar ze het over hebben.

Ik kijk op mijn horloge en zie dat het al half 9 is. Om 9 uur moet ik sporten. Snel fiets ik naar huis.

Maar thuis, opeens, overvalt het me. Nr3. die ik huilend heb achter gelaten. Nr2, hoe aandoenlijk hij is.

Afgelopen weekend was precies wat wij als gezin nodig hadden. Nr3. sliep bij de oma’s, en zo hadden LOML en ik genoeg tijd voor “de broers”, zoals we nr1 en nr2 noemen.

Ze mochten opblijven en zaten op de bank heerlijk tussen ons in. Ik rook aan hun zachte haren, ik masseerde nr1. zijn voeten, aan nr2. zat ik aan zijn oortjes, ja die jongens van mij gaan zo goed op huidcontact.

En vanochtend, thuis, dacht ik daar aan. Aan het weekend. Aan de afgelopen maanden. Aan de stress thuis, het gedrag van nr2. dat ik soms met mijn handen in het haar zat omdat ik totaal niet wist hoe ik op hem moest reageren. Maar dan opeens, er is maar iets kleins nodig als een weekend met zijn vieren, wat extra aandacht, en het gaat weer goed.

Ik besluit toch LOML op te bellen, mijn verdriet met hem te delen. Hij hoort mij aan. Hij snapt het. Hij begrijpt het. Ik vind nr2. zo lief, snik ik aan de telefoon, en ik wil niet dat hij veranderd.

Dat doet hij ook niet hoor, geloof mij maar, zegt LOML dan.

“En het gaat zo goed nu”, zeg ik dan, “en waarom kan ik daar niet aan denken als het even niet goed gaat? En ik ben zo bang dat nr2. dat herinnert, die slechte momenten”.
“Hij gaat alles onthouden sayang”, zegt LOML dan.

Ik weet dat mijn man gelijk heeft. Ja, ook die minder mooie momenten gaat hij onthouden, op 1 of andere manier. En het is aan mij om te zorgen dat die mooie momenten in de plus zijn. Ondanks alles. Dankzij alles. Was er toch zoveel liefde thuis. Laat hem dat alsjeblieft later weten.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store