(weer)over racisme

Ik kan en wil er zoveel over zeggen maar tegelijkertijd heb ik geen zin meer. Ben ik moe. Ben ik moe om netjes te blijven, ben ik moe om er redelijk over te blijven. Mensen die zwarte piet geen probleem vinden bijvoorbeeld, ik wil je niet meer om me heen hebben. Ik wil je ook niet eens meer uitleggen waarom niet. Ik vind je dom, het spijt me, ik kan er gewoon niet meer tegen. Het is (bijna!) hetzelfde als elk jaar die eeuwige vraag tijdens ramadan “maar mag je ook geen water?”. Elk jaar. En dan vraag ik me af: lees je weleens het nieuws? Blogs? Kranten? Heb je echt helemaal geen diversiteit in je netwerk, waardoor je zo clueless bent? Wat zegt het over de samenleving dat je deze vraag nog steeds moet stellen? Wat zegt het over de samenleving dat je nog steeds niet inziet, een klein beetje maar, dat zwarte piet een probleem is? Ik kwam via Suus bij deze blog en ook hier ga ik helemaal van steigeren, ik moet mijn laptop wegdoen en afleiding zoeken. Moet ik een comment achterlaten? Maar wat bereik ik er dan mee? En is er nog hoop, voor ieder op de wereld?

Thamar schreef dit stukje, ik kan het je van harte aanraden om te lezen. Ik deelde het op instagram en iemand zei “maar nu komt het over dat ze over Serena zegt: je bent te wit”. Het kwam bij haar over als “mijn cavia is doder dan die van jou”. Feit is dit: ik ben me er zeker van bewust dat ik white passing ben. Ik ben aziatisch van afkomst. Ja, ik heb een kleur, ja ik heb de nodige pijnlijke vragen gehad (ben je geadopteerd? wat spreek je goed nederlands, wat ben je een exotische verrassing). Dit zijn echter een ander soort vragen die donkere mensen krijgen. Ik word niet aangehouden door de politie. Ik kan gewoon een winkel in zonder dat mensen denken dat ik ga stelen. Ik draag ook geen hoofddoek, ik hoef niet bang te zijn niet aangenomen te worden door mijn achternaam. Ik ga dus niet doen alsof ik mijn hele leven lang last heb gehad van racisme. Wat ik wel kan doen is mij inleven in zij die dat wel hebben gehad. Wat ik ook kan doen, zonder probleem, is mij schamen voor de naïviteit die ik in het verleden heb gehad wat betreft het onderwerp. Het is een stukje menselijkheid. Een stukje empathie. Daar begint het bij. Dat kleine stukje maar.

Het spijt me dat ik nu zo bot ben, maar het spijt me ook niet.

Lees je in. Informatie is nu, juist nu, overal. Wees daar dankbaar voor.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store