Weer een stukje over de liefde

Zondag. 7 uur ‘s ochtends, en we zitten al in de woonkamer. De jongens nog in hun pyjama. Ze zitten op de loveseat onder een dekentje. Blote voetjes steken er onderuit.

Ik maak ontbijt klaar, kommetjes havermout. Ik zet een beker (de groene dit keer mama!) melk op tafel voor nr2, nr1 wil een kop thee. Met nr3 ga ik op de bank liggen, hij drinkt zijn flesje thee.

Half 9 ‘s ochtends, en we zijn de eerste mensen in het park. De speeltuin is leeg. De jongens rennen rond, klimmen, glijden van de glijbaan, spelen in het zand. Anderhalf uur later heeft nr 2 het koud. Nr 1 wil ook wel naar huis. Ik kijk op mijn horloge. Nog een klein uurtje voordat nr3 moet slapen.

LOML stelt voor om een puzzel te maken. Van 300 stukjes. Daar is iedereen wel even zoet mee. Ik eet wat, daarna maak ik wat hapjes voor de verjaardag van mijn neefje. Hij is 1 jaar geworden.

Mijn ouders en zusje staan voor de deur. Ze zijn ook uitgenodigd voor het feestje. Heb je paracetamol, vraagt mijn zusje. Ik heb een lichte kater. En hmm lekker ontbijt. Het is onze manier om te zeggen dat de ander wat moet maken. “Lekker, pannenkoeken” roep ik altijd als ik bij haar ben. Ik maak een stevig kater ontbijtje voor haar (gebakken eitje op geroosterd brood), en ga me vervolgens aankleden.

De verjaardag is gezellig. Er zijn veel kleine kindjes. Nr1 en nr2 kunnen het goed vinden met 2 andere jongens en spelen de hele tijd in de tuin. Mijn schoonmoeder heeft kip pastilla gemaakt, echt 1 van mijn lievelingsgerechten. Ik pak snel 2 kleine pastilla’s voordat de schaal leeg is.

Rond een uurtje of 7 gaan we naar huis. De jongens leg ik meteen in bed. Ik ga de woonkamer nog even stofzuigen en plof vervolgens op de bank. We praten ergens over, mijn man en ik. Ik ben ergens geirriteerd over, we zitten al snel in een meningsverschil. We roepen naar elkaar “nee, jij zei dus..” en “niet waar! maar jij luistert ook nooit dus..”. “Laat maar”, zeg ik, en ik zeg niets meer terug. Boos kijk ik naar de tv. Kom even hier zitten, zegt hij. Nee, laat me met rust, zeg ik terug.

Ik kijk op mijn telefoon. Ik krijg een glimlach op mijn gezicht, van mijn schoonzusje krijg ik leuke foto’s van het feestje. Ben je weer een beetje afgekoeld, vraagt LOML die tegenover mij zit op de andere bank.

Rot op, snauw ik hem toe. Ik vind dat ik gelijk heb. Ik weet ook dat hij een beetje gelijk heeft, maar ik wil van hem horen dat hij ook vindt dat ik gelijk heb. Mijn man staat op, hij loopt naar de keuken. Hij komt terug met een koekje waar hij een smiley gezicht van heeft gemaakt met slagroom. Hij komt naast me zitten op de bank. Toe even, zegt hij. Ik zie het koekje en moet vanzelf lachen. Ik kijk naar hem. Hoe ouder hij wordt, hoe aantrekkelijker. Zijn pretoogjes kijken terug. Toe, zegt hij, voetbal begint zo en ik kan natuurlijk echt niet lekker kijken zolang jij boos blijft.

Een kus dan, eentje. Alleen vandaag geef ik toe.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store