Mijn zusje kwam gisteren langs. Ze bleef logeren. Rond het middaguur kwam ze. Ik had ondertussen al boodschappen gedaan met de jongens. Wat ga je koken, vroeg ze me, en ik vroeg haar “hoe vega ben je echt zaterdag?”. Ik had een heerlijk pasta puttanesca recept gevonden, die wou ik graag maken. Op pinterest vond ik wat inspiratie voor een kaasplankje in de avond. Ik zocht wat zachte kaasjes uit, en gruyere als harde kaas, ook lekker pikant.

In de middag ging ze bakken. Citroencake. De jongens mochten haar helpen, nr3 lag op bed. Ik lag boven, op het dakterras, naar de lucht te kijken. Ik voelde me moe, maar niet heel erg moe. Ik miste mijn man, maar wist dat het ook gezond was om hem te missen. De citroencake was ondertussen klaar, de jongens konden niet wachten om een hapje te proeven. Nr2 vond vooral de citroenglazuur lekker.

In de middag nog even naar een speeltuin. Pizza als avondeten. Smullen, natuurlijk. En allebei opeens ook poeslief tegen mij. Mama, ik vind het zo lekker als je dit maakt. Hoeven zij niet te weten dat het uit de diepvries van appie heyn komt.

Avonds goede gesprekken met mijn zusje. Over #metoo. Hoe vaak ons dat is overkomen. Tijdens het stappen, een hand in mijn kruis, een hand in mijn spijkerbroek, billen knijpen, soms zelfs in mijn borst. Onder het mom “joh, moet kunnen”. Ik was een stuk jonger natuurlijk maar ik vertelde mijn zusje hoe bang ik me voelde, niet in staat om te zeggen “niet doen”. We hadden het over feminisme. Over relaties. Over social media. over mooie plaatjes laten zien.

Zondag, mooi weer. Vroeg naar het park. Op de fiets. Het is iets te ver voor nr1 om zelf te fietsen, dus hij achterop mijn zusje. Klimmen, in het zand spelen. Veel kleine kinderen, veel ouders. Ik zag nr3 herhaaldelijk gapen, dus tijd om naar huis te gaan. Onderweg zag ik nog meer ouders, met volle boodschappen tassen, vast om te picknicken in het park. En ik had weer even hoop, vertrouwen, straks kan ik met de 3 jongens zelf fietsen. Naar het park. Geen rekening meer te hoeven houden met dutjes.

Thuis maakt ze pannenkoeken. De jongens spelen buiten met de buurjongen. Af en toe staan ze voor de deur “zijn de pannenkoeken al klaar?”.

Ze willen zelf de topping erop doen. Niet teveel poedersuiker, moet ik vaak roepen.

In de middag gaat mijn zusje naar huis. Ik zorg vooral veel voor nr3, hij is wat ziekjes, sip, bleek, best wel warm. Hij hangt vooral veel tegen mij aan. Ondertussen facetime ik met mijn ouders die in Indonesie zitten, bel ik met LOML.

Luizenmoeder, vanavond, bedenk ik me. Die wil ik zien. Daarna nog een aflevering van the oa. Spannend.

Vermoeidheid voel ik, in mijn hele lichaam. Van wat eigenlijk, vraag ik me wederom weer af. Ik beloof mezelf goed voor mezelf te zorgen deze week.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store