Wanneer het genoeg is (qua kids dan)

(Note2self: elke dag een stukje schrijven. Al is het een kort stukje, of stom stukje, een leuk stukje, of gewoon een mening, maar elke dag, om gewoon te blijven schrijven. Want ik merk nu ik weer wat vaker schrijf: ik blijf het leuk vinden. Maar ik merk ook: al snel is het niet goed genoeg. Al snel ga ik denken voordat ik schrijf wat op zich logisch klinkt, maar ik denk al snel te lang, teveel, en voor ik het weet komt het stukje helemaal niet. Dus).

Na nr1 wisten we al heel snel, we willen een nr2. Nooit aan getwijfeld, nooit gewacht, nooit een “en nu gaan we er voor”, gewoon hup. Nr2 kwam kort daarna, en dat was nogal wat, van 1 naar 2, en bovendien was nr2, als ik nu terug kijk, niet een heel makkelijk kind. Veel huilen, veel last van sprongetjes, veel huid op huid contact nodig. Het was erg druk, in het begin. Maar toen begon nr2 te lopen, en begonnen ze samen te spelen en voordat ik het wist kon ik een boek lezen (nou ja, een bladzijde of 2), terwijl zij rustig aan het spelen waren. En toen zeiden we “zullen we nu op nr3 gaan?”.

Inmiddels is nr3 er (het makkelijkste kind van alle 3 trouwens), en ik begon te denken over dat ik zo’n groot gezin wou (minimaal 4), maar dat ik daar steeds meer aan twijfelde.

Een paar redenen daarvoor:

  • het is erg druk, 3 kindjes, wist je dat? Ja, heust, het scheelt dat er 2 naar school gaan. Maar nog heb je 3 kindjes, 3 verschillende kindjes, in verschillende leeftijden, fases, die elk op hun eigen manier aandacht nodig hebben.
  • ik ben moe. Erg moe. Ik ben eigenlijk structureel moe sinds ik kinderen heb (geen enkele moeder die dit trouwens niet zegt) en ik wil eigenlijk niet meer moe zijn. Dan is het logisch dat de oplossing is dat ik er geen vierde bij neem.
  • ik wil ook weer eens aan de beurt zijn. Gewoon ik. Op dit moment staat mijn leven in het teken van de kinderen, van thuis, van het huishouden en staan de dingen die ik wil (een boek schrijven, reizen, studeren, weer werken) even aan de kant. Dat geeft niets. Daar heb ik zelf voor gekozen. Maar wel: tijdelijk. Ik bedoel: ik voel dat ik een nog leuker mens (het kan, echt) ga worden als ik ook eens de dingen kan doen die ik leuk vind.
  • op het moment dat ik het gezinsleven makkelijk vond worden bij nr1 en nr2, besloten we voor een derde te gaan. Ik wil nu wel die periode helemaal in gaan. Dat het makkelijker wordt. Dat ze zichzelf kunnen redden, kunnen aankleden, geen luiers meer, dat ze misschien zelfs (zou het?) uitslapen, enz. Dat we als gezin uiteten kunnen gaan, bijvoorbeeld. Die kleine dingen, geef ze mij maar.
  • en echt: het voelt goed zo. Het voelt nu echt compleet. Ik ben ook niet meer de jongste (en ook de oudste), heb 3 fijne zwangerschappen+bevallingen gehad en nu 3 gezonde kindjes.

Ik had het er over met mijn lief, die op 1 of andere manier er toch ook iets over te zeggen heeft. “Laat ons leven nu maar beginnen”, zei hij. Yes please.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store