ik heb net een vrouw leren kennen, een moeder van dezelfde school als nr1 en nr2. Elke ochtend is er een “koffie-ochtend”, waar je dus een half uurtje wat koffie of thee kan drinken. Soms, als ik tijd heb, als nr3 niet alweer zijn slaapje moet doen, wil ik er weleens bij zitten. Het is gezellig, leuk, moeders onder elkaar. Daar ontmoette ik L.

L is een moeder van 4 kinderen, en haar derde kind is geboren met een hersentumor. Ja, patsboem. Ik hoorde haar er al over praten, ik luisterde wat mee, en dacht: zou ze het over haar kind hebben? Met een hersentumor? Ik keek naar haar, ze zat er zo kalm over te praten, en sowieso kwam ze bij mij heel rustig over, nee,het zal vast niet. Als je kind geboren is met een hersentumor dan zit je er toch niet zo chill bij?

Maar het bleek dus wel haar kind te zijn. Hij werd 3 jaar, en ze zei: weer een verjaardag erbij, hij is toch al mooi 3 jaar geworden. Ze vertelde dat ze 7 dagen in de week ‘s nachts thuiszorg heeft, iets met een slangetje wat gewisseld moet worden, anders kan hij niet ademen.

Terwijl ik met haar erover praat verbaast het me ontzettend hoe rustig ze is, hoe nuchter ze erover praat, hoe chill ze is. Ze praat er normaal over, in hoeverre het tenminste normaal is, ik zie meteen dat ze zichzelf of haar zoon niet als slachtoffer ziet. Misschien is het de overlevingsstand, misschien is dit haar leven zoals ze gewend is, maar ik heb dus verschrikkelijk veel respect voor dit soort vrouwen. Zij is dus voor mij het voorbeeld van een sterke vrouw, een vrouw met balans, met beide benen op de grond. Dit is de vrouw die mij inspireert.

Ik zat aan haar te denken vanmiddag, en toen dacht ik ook aan een andere vrouw die ik heb leren kennen, ook van de school. Zo’n ontzettend lieve vrouw, al een paar keer ben ik bij haar langsgeweest om wat te kletsen. En toen moest ik ook denken aan weer een andere vrouw, ja ook van de school, tijdens een playdate van haar zoon en nr1 wisselden we nummers uit, en als ik haar niet op school zie dan appen we wekelijks wel even.

Vriendschap, dat is nogal wat, op “mijn” leeftijd, toch alweer 35 jaar. Want maak je nog vriendinnen op deze leeftijd? Is het nog mogelijk om een echte vriendschap op te bouwen? Of is het daar al te laat voor, moet je genoegen nemen met de vriendinnen die je al hebt in je leven, die je al door en door kent?

Deze 3 vrouwen die ik net heb leren kennen, ik voel me goed bij hen. Ik voel een fijne connectie met ze. Misschien is vriendinnen nog een te groot woord, maar toch, ik ben dankbaar om op mijn leeftijd nog zulke fijne vrouwen te mogen ontmoeten.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store