Vriendelijkheid

Bijna twee maanden wonen we in de nieuwe wijk, zitten de kinderen op de nieuwe school. Vanaf de eerste week zijn er drie moeders die mij elke ochtend groetten.

Eentje kwam aanfietsen, met twee kleine kinderen voor en achter in een zitje. Haar zoontje zit bij nr2. in de klas. Hoi, zei ze, jij bent ook nieuw toch, en zo maakten we een praatje.

De tweede moeder stond ook op het schoolplein te wachten, een lange vrouw met bijna dezelfde bril als ik.

Nog een andere moeder groet ook, elke ochtend, later zag ik haar in de supermarkt vlakbij, ik liep met mijn jongens allebei nog in judopak. oh jongens, wat stoer zijn jullie, riep ze enthousiast.

Zo’n goedemorgen, he hoi, hoe gaat het, het is zo simpel, maar ik merk dat het bij mij, in de meest donkere dagen, zoveel doet. Zoveel helpt. Vanochtend zag ik alle drie de moeders weer en ik bekeek hun gezichten.

Open. Vriendelijk. Ogen die een beetje lachen. Ik denk aan mijn eigen gezicht, hoe kom ik over, stralen mijn ogen, kom ik vriendelijk over?

Een stukje vriendelijkheid. Ik denk aan de klusser die hier van de week de keukenkastjes op kwam halen, we gaan ze over spuiten, en een praat met ons maakten, ja zijn vrouw, die komt uit de Filipijnen, misschien dat hij dacht dat ik filipijns was, ik weet het niet, maar toch, een vriendelijke man, dat is wat ik nu denk.

Ik wil dat over iedereen denken. Iedereen over de hele wereld. Wat zijn jullie toch vriendelijk, allemaal.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store