Vroeger toen ik nog klein was, en er nog strenge winters waren met sneeuw en ijs, gingen we eens met de hele familie, mijn ouders, mijn zusje, mijn neefje, nichtje, oom en tante, oma en opa in het weekend schaatsen.

Ik weet nog hoe ik als klein meisje op een slee zat en dat mijn oom op schaatsen de slee met zich meetrok.

Ik herinner me nog hoe hard we gingen, zo leek het tenminste als klein kind. Ik herinner me de wind langs mijn haren, hoe ik mijn ogen uitkeek, iedereen was op het ijs te vinden. Ik herinner me de snijdende kou maar ook de warmte van met z’n allen zo bij elkaar.

Die herinnering kwam weer in me op, afgelopen weekend toen ik, samen met volgens mij heel Nederland, het ijs op ging. Met mijn zusje, met LOML met de kids.

Prachtig vond ik het, de zon, het donkere ijs, de barsten erin, en natuurlijk, al die schaatsende mensen. Ergens in de verte was muziek te horen, langs de kant stond een klein autootje waar iemand warme chocomel verkocht.

De sfeer voelde zo fijn aan. Iedereen er even uit. Dit, zal iedereen gedacht hebben, pakt niemand ons af. Covid of niet. anderhalve meter of niet. Horeca dicht of niet.
Dit ijs, het is van ons.

Ik voelde me weer even dat kleine meisje op de slee. Vol vertrouwen. Vol hoop.

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store