Een goede vriend van mij ging eens naar de therapeut (wie niet), en die zei eens tegen hem: balans is je een tikkeltje bedroefd voelen.

Ik hoorde dat aan, en dacht er over na, maar dat was alweer tig jaar geleden, voor mij “ontwakeningsproces” (zoals ik het graag wil noemen), en ik snapte het niet. Verdriet? Bedroefd? Maar dat is toch helemaal niet leuk, om je zo te voelen?

Inmiddels snap ik het wel. Afgelopen weken voelde ik me ver weg verwijderd van mezelf. Ik was ten eerste heel erg moe, van de vele gebroken korte nachten, en vermoeidheid is een beetje de trigger bij mij. Ik kan dan alles onder een vergrootlens zetten, en vervolgens komt mijn ego opzetten. Doe ik het wel goed genoeg? Doe ik het goed als moeder? Ben ik wel waardig? Dat uit zich in boosheid, frustratie, en veel in gevecht met mezelf: want ik.wil.dit.niet.voelen.

Gelukkig, en dit is weer zo’n reminder voor mezelf, weet ik nu: dit hoort erbij. Vermoeidheid. Boosheid. Accepteren, Des. Niet in gevecht gaan. Toelaten. En vooral: dit is de winter, het is koud, de dagen zijn donker en kort: weg van al die prikkels van de telefoon, social media (daarover later meer), tv, of ander, zoals mijn goede vriendin S. zegt “giftig spul”.

En warempel, ja ook dit is weer een reminder Des, onthoud het nou, ging het daarna beter. Of nou ja, ik weet niet of het precies beter is. Ik ging weer wat vaker mediteren. Ik liet hele dagen mijn telefoon wegliggen. Ik liet toe. Ik ademde in, en weer uit. Ik accepteerde. En toen opeens, dacht ik: nou ja, dan zijn de nachten maar kort. En opeens, toen ik dat dacht: sliep nr3. weer door. Gewoon spontaan. Ik pakte het sporten weer op en kreeg energie.

Gisteren, toen ik het stukje schreef over Anthony Bourdain, dacht ik weer aan die ene zin van die therapeut: balans is een tikkeltje bedroefd voelen. En dat klopt. Want hoewel ik gisteren moest huilen (en overigens die dagen ervoor ook), en vandaag ook, want het voelt zo lekker ergens. Dat huilen, omdat je je verdrietig voelt. Omdat alles voorbij gaat. Ook dit gevoel dus, ja. En ik dacht opeens: zo voel ik me nu denk ik. Beter dan een paar weken terug. Niet meer boos, gefrustreerd, omdat ik zo in gevecht was met mezelf. Maar juist verlicht, een tikkeltje verdriet, maar ook weer dichter bij mezelf.

Zo gaat dat dus Des. Dat proces. Van voelen. En het belangrijkste is dat ik weet: vertrouw, heb hoop, het licht is er.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store