Op de middelbare school had ik een groepje vriendinnen. We waren met een groepje van meiden van zes. De een ging wat meer om met de ander, maar we waren wel altijd met z’n allen. We gingen naar de stad, samen winkelen, eten bij de mcdonalds, op stap, we bespraken alle roddeltjes en vertelden elkaar uiteraard op wie we nu weer verliefd waren.

Toen kwam het eindexamen, en na het examen gingen we ieder ons eigen weg. Ik was de enige die juridisch ging doen, de rest kwamen nog steeds bij elkaar in de klas, een paar meiden deden iets sociaals, de andere meiden iets met detailhandel.

Ik was er helemaal niet zo mee bezig, in het examenjaar, dat dit het laatste jaar zou zijn. Dat de vriendschap zou veranderen. Ik denk zelfs dat ik het niet eens zag aankomen, maar natuurlijk gebeurde het wel. Contact verwaterde, we zaten niet eens bij elkaar op school, en natuurlijk leerden we andere mensen kennen. Ik weet nog dat ik was uitgenodigd op de verjaardag van een van de meisjes, ik ging er met volle moed heen, want yes, het zou gewoon zo gezellig worden als vanouds.

Ze had ook nieuwe vriendinnen uitgenodigd, en ik merkte voor het eerst dat et iets veranderd was. Ik hoorde er niet bij. Ik kende de andere meiden niet. Zij hadden hun eigen grapjes, een eigen klik, en ik, toen ook zo slecht met sociale praatjes, raakte meer van iedereen verwijderd.

Dat geeft natuurlijk niets, dat is geen verwijt, zo gaat het nou eenmaal. Met middelbare schoolvriendinnen, maar ook gewoon in het leven. Je bent net klaar met puberen, je krijgt andere interesses, verschillende studies, leert andere mensen kennen.

Achteraf gezien was het best een belangrijk moment voor mij, die verjaardag van mijn vriendin. Er veranderde iets. Iets belangrijks, voor mij, in mijn leven.

In mijn dagboek schreef ik eens een zinnetje dat ik erachter ben gekomen dat ik het fijn vind dat mensen ook contact met mij opnemen. Ik had het er over mijn zusje. Zij is iemand die er zo instaat: sommige mensen nemen nou eenmaal niet snel contact met je op. Niet omdat ze niet willen, maar omdat ze geen tijd hebben, of het zijn vergeten, of gewoon zomaar. Dat doet niets af aan de vriendschap. Dus neemt mijn zusje gewoon contact met hun op, als het haar uitkomt, als ze weer eens zin heeft om met ze af te spreken. Er zijn geen verwachtingen, zei ze, en het geeft toch ook gewoon niets?

Ik nam het gesprek mee, dit weekend, en ik dacht aan de middelbare school tijd. Waarom geeft het voor mij wel iets? Waarom heb ik er wel moeite mee?

En toen kwam ik erachter: ik heb er moeite mee als dingen veranderen.

Vriendschappen van de middelbare school. Meiden die je door en door kent, waar het altijd gezellig mee is. In mijn hoofd heb ik een plaatje, een verwachting: dit blijft zo. Dit moet zo blijven.

Hetzelfde had ik met mijn beste vriendin R., de vriendschap veranderde. Met andere vriendschappen, met andere mensen ook: iets veranderd, en het frustreert me. Waarom veranderd er nou iets? Ik wil dat het bij het oude blijft.

En toen bedacht ik me ook: dat het een controle dingetje is. Dat het iets bekends is, iets dat ik ken, en iets waar ik controle over heb. En als het verandert en ik dus geen idee waar het heengaat, dan raak ik gefrustreerd. Boos. En vooral ook, zo denk ik, bang. Want wat gaat er nu gebeuren? En ook: ik ga twijfelen aan mezelf. Als er iets veranderd, dan moet het toch vast wel aan mij liggen? Wat had ik beter moeten doen, of juist iets anders, is er iets dat ik verkeerd heb gedaan misschien?

Dat is niet zo, dat weet ik ook wel. Want nogmaals: vriendschappen veranderen. Levens veranderen. Situaties veranderen. Ik kijk om me heen en koester wat ik nu heb. Het geeft allemaal niets.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store