Ik heb een nieuwe lievelingsbroek. Eerst was dat de spijkerbroek, the goold old jeans, altijd handig en makkelijk. Makkelijk is het toverwoord als je fulltime moeder bent van 3 kleine kids, kan ik je zeggen.

Maar toen kwam ik achter de flared pants. Het woord alleen al, flared, het klinkt als sierig, als losjes, als flairy, wat dat dan ook moge zijn, en zo is de broek ook precies. Een hippie wijde pijpen broek. Ik dacht eerst: niets voor mij, maar zoals wel vaker denk ik op een gegeven moment: dit is zo iets voor mij.

Ik kocht eerst een zwarte, en toen kwam achter velvet, en ook dat is zo’n fijn woord, velvet, vet, dik, druk, maar vooral: lekker zacht. Een zacht stofje. Een stofje die je zo fijn voelt als je het aait, doe je het van de ene naar de andere kant dan verandert de kleur een beetje. Ik kocht een donkergroen and I loved it.

Ik wil er in slapen, als het kan (het kan niet echt, zo heb ik geprobeerd, het velvet stofje samen met een katoenen dekbed: niet fijn. Bovendien slaap ik het liefst met blote benen). Maar dragen, elke dag, ja. Ja, ja, ja. Met mijn stan smiths sneakers, of met mijn dr martens, het staat allemaal leuk en hippie, en ook niet geheel onbelangrijk, ik krijg er regelmatig complimenten op.

Een mooie prachtige broek, en mijn lievelings, maar (en nu komt het), niet die van mijn man.

Mijn man noemt mij ti ta tovenaar, als ik de broek aan heb. Hij vindt de broek “niet lelijk, maar ook niet echt mooi”. We weten allemaal dat dat eigenlijk betekent “ ik vind de broek spuuglelijk”.

Laatst vroeg ik hem waarom hij de broek dan zo spuuglelijk vind (dat zei ik niet, zei hij meteen), en toen zei hij: een beetje too much, denk ik.

En nu vind ik het toch een beetje jammer. Dat het mijn lievelingsbroek is die ik het liefst elke dag draag, maar die mijn man dan niet zo mooi vindt. Wat doe je dan, als vrouw in het nieuwe feminisme tijdperk? Ja dragen natuurlijk, heust, dat doe ik, en dat weet ik, maar kom op wij vrouwen weten ook: het liefst moet hij de broek toch mooi vinden.

Ik vind dat je hem wel mooi moet vinden, zei ik hem dus ook. Ok, dan wel, zei hij. Ik gun het je, zei hij toen.

Dirk de Wachter zei in een interview met Sophie Hilbrand dat dat eigenlijk echte liefde is. Jezelf wegcijferen voor een ander, een ander iets gunnen.

Dus kocht ik de broek weer. In de kleur blauw. Prachtig mooi glitterblauw.
Ik hou van jou, zou mijn man dan zeggen.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store