Gisteren zag ik mezelf weer eens van bovenaf.

Soms heb ik dat. Dan zie ik mezelf van bovenaf. Ver boven. Een huis zonder dak en dat ik daar zweef en ik zie mezelf.

Ik zie mezelf huilen, huilen van frustratie.
Ik zie mezelf knuffelen, knuffelen met de kinderen.
Ik zie mezelf schreeuwen, ruzie maken, rot op, ga weg.
Ik zie mezelf de liefde geven, liefde ontvangen.

Gisteren was het een drukke volle dag. Dingen regelen voor het nieuwe huis. Snel naar huis. Even wat eten. Weer snel weg, weer dingen regelen. Toen weer snel naar huis. De jongens moesten naar zwemles. Jongens, kom, we gaan, zei ik. Ik gaf ze allebei een plastic tas, zei wat ze er allemaal in moesten doen (je onderbroek, je hemd, een handdoek, vergeet je zwemschoenen niet), ik verschoonde snel de luier van nr3 (ik heb poepie gedaan mama), ik maakte nog even snel koffie voor mezelf, maakte het huis even snel in orde, koffie drinken en gaan (we gaan jongens, nu, kom op, naar de auto, nu!).

En tijdens dat allemaal zag ik mezelf van bovenaf. Al die dingen doen. Als een geoliede machine. Naar boven, naar beneden. Al die handelingen. De dingen die ik zei. De dingen die ik dacht.

Nouja, ik dacht, wat doe je het toch allemaal goed, Des. Eerlijk is eerlijk. Jij, als moeder, van 3 monsters, moet je jezelf eens zien. U got this. U fucking got this.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store