trip down memory lane

Begin deze week: ik krijg een prive berichtje op instagram van een oud vriendinnetje. Of ik het al gehoord had over P, ook een oud vriendinnetje van ons? Ik begon meteen met google-en, maar nee. En ik heb geen facebook meer dus ook dan mis je toch wat nieuws. Wat bleek: P. was plotseling overleden. Mijn leeftijd, laat 3 kindjes achter.

Herinneringen komen terug. Hoe kende ik P. ook nog weer? Van groep 8. Onze scholen fuseerden samen, ik zat op de ene school, P. op de andere en in groep 8 kwamen we in 1 klas. Ik kan me haar daar niet echt herinneren, maar ik weet wel dat we samen naar dezelfde middelbare school gingen. En dat we ook weleens samen naar school fietsen. Ik herinner me dat we ook in het weekend wel eens afspraken, of doordeweeks, avonds, als ik dan toch even naar buiten mocht nadat ik mijn huiswerk keurig afmaakte.

Ik herinner me nog dat ze de kappersopleiding deed, en dat ze ook een model zocht om te knippen. En dat ze dus mij ook weleens knipte, ja, ook dat weet ik nog. Maar dat was al in de mbo-tijd, dus ver na schoolexamen. In de tussentijd herinner ik me zo weinig en tegelijk komt er deze week toch meer terug in mijn hoofd dan ik dacht.

Ze is de tweede klasgenoot van groep 8 die is te komen overlijden. Jaren terug hoorde ik via via dat een R. een jongen uit dezelfde klas zelfmoord pleegde.

Afgelopen donderdag: ik spreek af me mijn buurvrouw, toevallig komt zij van dezelfde groep 8. Ik dacht dat het zo’n vrolijke groep was, maar nu zijn toch 2 al weg, zei ze. Ja, we waren best vrolijk met zijn allen. Normaal, rustig, we woonden met zijn allen in een rustige wijk. Gemoedelijk, ik denk dat dat het juiste woord is. Toch zijn we elkaar kwijtgeraakt, na die cito toets, waarbij iedereen zijn eigen weg volgden. Waar ieder op een andere school kwam, in een andere klas, waar we nieuwe mensen leerden kennen.

De hele week door: denk ik vooral aan P. Apart hoe dat gaat met herinneringen; nu P is overleden denk ik opeens veel aan haar en komen er allemaal momenten naar boven. Momenten waarvan ik dacht dat ik ze allang vergeten was. Toch zijn ze er nog, herinneringen met zulke specifieke details dat ik het eng vind.

Ik herinner me die fietstochtjes met P. naar school, waar we zoveel kletsen, want zo gaat dat, op 1 of andere manier had je toen zoveel onderwerpen om over te praten. Wat zou ze zeggen als ze wist dat ze op haar 35de zou besluiten uit het leven te stappen? Zou ze iets anders doen?

Afgelopen vrijdag: mijn vriendinnetje van vroeger, van wie ik hoorde dat P. is overleden, vraagt me of ik mee ga na de crematie. Ik twijfel. Wanneer is het gepast om naar een afscheid van iemand te gaan? Wanneer blijft iemand een vage kennis, een vriendinnetje van vroeger, en wanneer wordt het toch een dierbare? Tot welk moment is het respectvol om toch te gaan? Ik wil vooral niet gaan en mijn redenen zijn vooral egoistisch. Ik weet dat ik mensen van vroeger ga tegenkomen. Dat er nog meer herinneringen naar boven komen. Ik weet dat het onder mijn huid gaat kruipen. De schaamte, de schuldgevoelens, verlegenheid, om hoe ik vroeger was, hoe bang ik ben dat mensen denken dat ik nog steeds dat meisje ben.

Het gevoel van vroeger, de pubertijd, de middelbare school, ik denk aan vriendjes van vroeger, vriendinnetjes, ik denk aan de persoon die ik toen was. Jong en tegelijk dacht ik dat ik zo volwassen was.

Vrijdagavond: ik ben terug, in mijn oude woonplaats. Waar mijn ouders nog steeds wonen, mijn familie. Ik ga er nog graag terug, voor mijn ouders. Voor mijn familie. Tegelijk haat ik de stad, de mensen, van vroeger, ik haat dat ik hier gevormd ben in mijn pubertijd die ik verschrikkelijk vond, alle momenten daar. Ja, er waren mooie dingen. Maar toch; ik wil altijd zo snel mogelijk weer naar huis, naar mijn huis, naar mijn stad, waar niemand mij kent aan hoe ik vroeger was.

Ik heb een etentje met een vriendin, ook van vroeger. Ze vraagt wanneer ik nou weer terugkom, waarom ik gewoon niet hier kan wonen. Ik kan haar niet uitleggen dat het niet zo simpel ligt. Ja, ik zou bij mijn familie zijn, bij haar, mijn vriendin, en mijn ouders. Ja, het zou me misschien wel helpen als fulltime thuismoeder. Maar teruggaan naar deze stad, nee nooit. Er zit een grijs randje, aan de stad, aan mijn herinneringen, aan de momenten van hoe ik vroeger was.

Zaterdagochtend: ik ga toch, naar de crematie. Met mijn vriendin van vroeger, met wie ik zoveel heb meegemaakt. Het afscheid van P. was mooi, in hoeverre zoiets mooi kan zijn. Tijdens de dienst voel ik het in mij kruipen, de energie van de plek, het verdriet van anderen. Ik voel me moe, ik wil zo snel mogelijk weg, maar moet het uitzitten. Ik hoor haar zussen een gedicht voordragen, ik hoor gesnik om me heen, haar moeder die op het laatst nog wat zegt. Ik zie haar kinderen, haar oudste zoon, vol tranen. In mijn hoofd kan ik er gewoon niet bij, hoe je afscheid kunt nemen van een leven met 3 kinderen. Tegelijk weet ik: dat is het verschil tussen P. en ik. Dat zij die ziekte had, en ik dus niet.

Zaterdagavond: ik voel me moe. Mijn ogen voelen dik aan. Ik neem een slok van mijn kop thee. Ik denk aan zoveel dingen: aan P, de dienst, aan vroeger, ik denk zoveel aan vroeger, aan groep 8, aan de kinderen met wie ik in de klas zat. Wie waren ze? Wie zijn ze nu? Wat zijn hun verhalen?

Wist ik eigenlijk wel wat ik wou? En ben ik geworden wat ik wou zijn?

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store