Er zijn weken dat ik 3 a 4 keer in de week sport. Zonder problemen, hup, gewoon gaan naar de sportschool. Er zijn ook weken dat ik 1 keer ga en dat ik misschien ook wel 2 keer zou kunnen gaan, maar gewoon niet veel zin heb.

Er waren ook momenten dat ik dat verschrikkelijk vond, maar 1x sporten, hoe lui kan je zijn Des?? Ik kan eerlijk zeggen dat ik dit heb los gelaten. Ga ik “maar” 1 keer sporten, geen probleem, de week erna ga ik wel vaker. En kan die week ook niet? Nou, dan komt die week daarna wel weer. Ik ben niet meer zo bang dat ik nooit meer ga (iets wat ik voorheen altijd had), omdat ik nu , en dit zeg ik met geen greintje bescheidenheid, een goddelijk lichaam heb. En daar wil ik dus best een beetje hard voor werken.

Vanochtend had ik een afspraak met mijn personal trainer, om 9 uur. Nr3 zit in de hel die “tandjes krijgen” zit, en dat betekent dus jengelig, hangerig, en gebroken nachten. Gisteravond ging ik er al een paar keer uit en toen zat ik al te denken “word dit een kort nachtje, en is het daarom niet verstandig om nu mijn pt al af te zeggen?”. Ik deed het niet.

Vannacht ben ik er 2x uit gegaan en vanochtend vroeg om 6 uur zat ik al met nr3 aan het ontbijt. Ik keek naar hem, zijn neusje zat vol met snot, zijn ogen waren een beetje nat, zo af en toe een pruillipje omdat het leven zo zwaar kan zijn voor een anderhalf jarige. Hij heeft mij nodig, dacht ik, ik zeg de pt af.

Dus dat deed ik.

Een uur later zag ik al een glimlach bij nr3. Hij begon al wat meer praatjes te krijgen, ik zag hem vrolijk rond lopen. Dus ik appte toch mijn pt weer, ik kom toch wel.

En dat deed ik.

Het was, zoals altijd, een heerlijke training. Zwaar. Zweten. Blijven ademen. Nog een setje, nog ietsje zwaarder. Na de training, in de auto, voelde ik het meteen. Meer energie. Een leger hoofd. Een fris hoofd zelfs, klaar voor de dag.

En nu weet ik weer waarom ik bij twijfelgevallen gewoon moet gaan. Hup, naar de sportschool. Ja, die drempel is ietsje hoog, maar eenmaal onderweg ga je toch niet terug. En eenmaal bezig vergeet je toch alles. En na het sporten, precies daarna is alles gewoon goed. Nee, beter zelfs.

Hulde dus aan mezelf, vandaag. En voor mijn pt die mij er toch elke week weer doorheen sleept.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store