Zoals iedereen in de wereld, dat wil ik tenminste graag denken, heb ook ik tijdtekort. Altijd, de hele dag door.

Podcasts bijvoorbeeld. Luister ik niet. Kan ik niet luisteren. Want: ik heb er geen tijd voor. Het boek van Michelle Obama. Heb ik kado gekregen voor mijn verjaardag (8 december, mag je gerust onthouden). Nog steeds geen tijd gehad om eraan te beginnen.

Gisteren las ik in de Flow een artikel over hoe je digitale geregel behapbaar houdt. Het zit zo: we kunnen bijna alles zelf wel online regelen. Makkelijk toch, lekker snel ook, echt handig. De waarheid is dat het ons juist nog meer tijd kost. Al die dingen die vroeger bedrijven voor je deden, moet je nu zelf doen. Voorbeeld: je bestelt schoenen online, maar ze passen niet. Wat zou je voorheen doen? Terug naar de winkel. Nu moet je zelf online regelen dat je deze schoenen terug wiltbrengen en moet je ze ook daadwerkelijk terugbrengen, dus hup naar een postnl punt oid. Dit fenomeen heet dus schaduwwwerk: een soort paralelle economie waarbij bedrijven hun diensten, waarvan je verwacht dat zij die zouden leveren, doorschuiven naar de klant. En dat betekent dus dat we bovenop ons normale werk ook nog eens het werk van anderen doen.

En dit allemaal komt door dus door de computer, oftewel: automatisering. Al dat computergedoe wordt dus bij ons, de klant, gedumpt. Om een voorbeeld te noemen: eindeloos veel wachtwoorden bedenken en onthouden, het liefst natuurlijk ook verschillende wachtwoorden. Je elke keer weer in een ander systeem verdiepen, bedenken waar je die fucking digiD-code had bewaard, weer een update installeren en uitvogelen hoe de vernieuwde site of app werkt.

Ik vond het zo’n herkenbaar en vooral een eye opener van een artikel. Ik heb namelijk helemaal het niet gevoel dat het me gemak en tijd geeft: alles online kunnen regelen. En ik had me ook nooit zo gerealiseerd hoeveel tijd het eigenlijk dus wel kost: online dingen doen en/of regelen.

Zo zat ik verder te bedenken over het begrip tijd. Dat ik bijvoorbeeld altijd denk dat ik te laat kom, en me dus haast haast, en vervolgens juist ruim op tijd ben. Hoe kan dat? En dat ik ook eigenlijk nooit op de klok wil kijken, ja heel tegenstrijdig klinkt dit, omdat ik niet wil leven naar de tijd. Ik wil gewoon rustig aan doen. Chil doen, ja. Maar de waarheid is natuurlijk ook dat ik dat misschien wel graag wil, maar de maatschappij niet. De school begint om half 9, judo begint om half 4, de kinderen moeten op tijd naar werk, en dus moeten ze ook op tijd eten en moet ik dus op tijd koken al met al: ik heb wel te maken met die stomme klok.

Ik heb de liefste braziliaanse vrienden waar ik altijd santo daime ceremonies deed, en die ceremonies begonnen altijd te laat. Dat vond ik, en mijn mede nederlandse reizigers niet heel erg, we waren het gewend, maar nieuwelingen keken soms wel verbaasd rond. Braziliaanse tijd, zeiden we dan altijd tegen ze. Ik wil dat eigenlijk ook, gewoon dat “we zien wel-gevoel”. “We zien wel hoelaat we er heen gaan”. En dat dan niemand er moeilijk over doet.
Maar: kan ik dat eigenlijk wel?

Ik wil dus eigenlijk binnenkort een cursus doen. En toen dacht ik: ja, maar daar heb ik eigenlijk geen tijd voor. En toen dacht ik opeens: is dat echt zo Des? Heb je daar echt geen tijd voor?

En nu begint het stukje wat ik dus best wel moeilijk vind: een tijd geleden namelijk, toen ik nog 2 kids had, toen nam ik teveel hooi op mijn vork. Ik had niet zo door hoe druk het eigenlijk is van 1 naar 2 kids, en ik had de weken, maanden, helemaal volstaan. Toen ik daar zo wat aan onderdoor ging realiseerde ik me dus: ja maar Des, je hebt nu dus een gezin. Je bent moeder. Dit zijn nu tropenjaren, drukke tijden, en er komt een tijd dat het rustig wordt, en dan kan je wel genoeg dingen doen. Maar voor nu ben jij dus even moeder.

Dat stukje heeft mij heel veel geholpen. Ik heb het echt geaccepteerd bijvoorbeeld: dat het nu gewoon druk is met 2 kids. Ik kon het daardoor ook loslaten dat ik zoveel moest.

Maar nu, nu ik 3 kids heb en het dus eigenlijk drukker heb zou je denken, wil ik toch wel iets doen. Toch die podcasts luisteren bijvoorbeeld. En dat boek van Michelle lezen(en nog tig artikelen uit Blendle). En ook gewoon even zitten, zoals nu, aan het eind van de avond om een stukje te schrijven. En me aanmelden voor die cursus, want waarom niet?

Kortom, waar ik heen wil met diet stukje: heb ik het echt druk, en zoja, hoe maak ik het minder druk voor mezelf, en zo nee: maar waarom voelt het dan wel alsof ik het druk heb?

Ik ga me gewoon aanmelden voor die cursus. We zien het dan allemaal wel.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store