Van de week heb ik besloten om de kinderen niet meer herkenbaar online te zetten.

Op dit moment heb ik alleen instagram en is mijn account prive, maar toch weet ik niet wie mij allemaal volgt. Ik bedoel ja tuurlijk, ik ga er vanuit dat de bedoeling goed is, dat het de vrouwen zijn waarvan ze zeggen dat ze zijn (ik heb nauwelijks mannen als volgers, de paar die ik wel heb zijn familie), maar toch, je weet het niet.

Soms denk ik hier weleens aan, dat ik me misschien wel te kwetsbaar opstel online. Te open. Te eerlijk.

De stukjes die ik hier schrijf over mijn emoties, over de liefde, over de kinderen. Het boek dat ik schreef over hoe ik het moederschap ervaar, en het gaat natuurlijk ook over de kinderen. De foto’s die ik post op instagram, de dingen die ik deel met mijn mening erbij.

Alles ben ik. Ik ben dat allemaal. Ik ben zo open en eerlijk als het maar kan online. Ik schaam me nergens voor, ik sta overal achter, maar toch denk ik soms ja Des, maar mensen weten alles van jou, maar wat weet jij van hen?

Jullie bijvoorbeeld, mijn readers, wie zijn jullie? Heus, ik zie een emailadres, en ja de meesten “ken” ik al heel lang online, maar toch, ik weet het ook niet zeker. Waar jullie weten hoe nr1. is (gevoelig), waar mijn ruzies soms gaan over LOML (nergens echt over haha), de dingen waar ik vaak over schrijf, weet ik niets over jullie.

Tegelijkertijd, en dat vind ik het moeilijkste, weet ik ook dat het mijn sterkste kracht is. Kwetsbaar durven zijn. Open zijn. Ik meen het als ik zeg dat ik bijna dagelijks een mailtje krijg of een berichtje op instagram, van lezers en volgers dat ze het juist zo fijn vinden, al die dingen die ik deel. Dat ik ze nieuwe inzichten geef, dat ik ze daarmee help, dat ze het fijn vinden om te weten dat ze niet de enige zijn soms.

Maar,

moet ik zo open blijven, op instagram, hier op medium, om mensen te doen laten nadenken? Om mensen te raken? Gaat dat niet ten koste van mezelf? Kan ik het niet op een andere manier doen?

Vanochtend opeens, bedacht ik dit allemaal. Moet ik niet…wat voorzichtiger zijn? Is het echt nodig, dat kwetsbaar zijn?

Bijvoorbeeld dat ik een stukje wou schrijven over verlaten vrouwen. Over vrouwen die verlaten zijn, hoe dat proces gaat voor ieder van hen, en ik wou daar wat over schrijven hoe ik dat dan zie, en hoe dat werkt tussen LOML en mij en toen dacht ik opeens weer, ja maar Des, daar ga je weer. Zo open vertellen over hoe LOML en ik de liefde zien, maar wat krijg ik daar nou echt voor terug?

Ik weet het niet.

Ik vind het wat moeilijk allemaal nu, opeens, ik met de kinderen, mijn naakte ziel zo online en geen idee wie er allemaal meeleest.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store