Stukje uit mijn nieuwste boekje

….

Maar hij belde. En we spraken even kort af, op een donderdag. Daarna stuurde hij een berichtje. Sorry ik wou je kussen, maar ik durfde niet. Had het maar gedaan, stuurde ik hem terug.

Dat was donderdag. Die zaterdag zou ik toch bij hem komen. Ik haal je op, zei hij, van het station, en ik zie nog voor me hoe hij daar stond, nonchalant tegen een paal, zijn voet er tegenaan, in zijn ene hand een sigaret, zijn andere hand in zijn broekzak. “He”, zei hij, “ben je er weer?”. “Ik ben er weer”, zei ik tegen hem.

We zouden naar de film gaan, maar toch fietsten we eerst naar zijn huis, we wisten allebei wel waarom, maar we spraken het niet uit, en we praatten, we kletsten, we keken om 1 of andere reden naar Idols, hij zei wie er zou winnen, en toen, vroeg hij of ik iets dichter bij hem wou zitten (“misschien?”), en dat deed ik, en hij nam mij in zijn armen.

Dat klinkt een beetje romannetjes bouquet, maar ik kan het me nog zo goed herinneren, hij nam mij echt in zijn armen, volop, zijn armen om mij heen, en ik ging een beetje dichter tegen hem aan zitten, en ik had mijn hoofd tegen zijn borst, en ik hoorde zijn hart.
Ik hoorde zijn hart leven.

En hij zei: hier heb ik over gedroomd.

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store