Soms vind ik alles stom. Van mezelf, natuurlijk, vooral, en ook dit huis. Ik kan het huis nooit goed schoonhouden, ik heb nog maar net gestofzuigd, of ik zie weer 1 van de jongens een koekje eten, altijd weer die kruimels, die vegen, en dan kijk ik naar mijn servies, mijn theedoeken, en dan denk ik jeetje Des, je bent nu verdorie 36 jaar, waarom heb je nog steeds studentikoos servies en slechte pannen, en botte messen.

Er is niets mis met studentikoos servies, maar het gaat om het principe. Altijd het principe. Vooral mijn principe dat ik dus vind dat volwassen vrouwen, ja zeker die vrouwen met kinderen en een heel huishouden, in ieder geval als je al boven de 30 bent, goed, 36 bent en toevallig ook nog eens Des heet: dan moet dat gewoon. Een goed servies. En goed keukenmateriaal.

Ik zat al op mezelf af te geven, en boos te zijn, en te balen tot ik opeens dacht ja maar Des, dit ben jij ook. Dit is dus ook Des. En dat mag. En dat is niet erg. En het geeft gewoon niets.

Het ging goed vanaf toen.

Dat is ook Des, en Des is dus onhandig en neemt soms impulsieve beslissingen en soms hele goede beslissingen. Ik ben slordig, en soms netjes, ik vergeet belangrijke verjaardagen maar ik kan ook opeens een bloemetje naar je sturen, of een kaartje, gewoon zomaar.

Ik kan ook nieuw servies kopen, gewoon, omdat ik vind dat ik dat mag. Van mezelf.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store