Vanochtend bracht ik de jongens naar school, nr3. naar de creche. Eerst de jongens, daarna nr3, die een minion muts op had, helemaal over zijn hoofd heen getrokken, zo liep hij over het schoolplein, en ik zag al die moeders wel kijken en een beetje lachen, en daar liep ik dan, met mijn minion jongste over het schoolplein.

Toen ik hem ook had gebracht besloot ik stiekem nog bij nr2. te gluren.

(we moeten het vooral doen van foto’s en filmpjes die zo af en toe gestuurd worden door de juf, want ouders mogen door jeweetwel nog steeds de school niet in, iets wat ik heel jammer vind want je kunt dan zo fijn de sfeer proeven in zo’n klas).

De ramen waren versierd met tekeningen. Ergens in een hoekje vond ik een leeg stukje. Met mijn neus tegen het raam keek ik naar binnen.

Daar zag ik hem. Mijn kleine nr2. Hij dwaalde wat door de klas. Liep naar een groepje kindjes, maar vond het kennelijk niet interessant wat er besproken werd, dus liep weer naar een ander groepje, ook daar was het niet echt boeiend, en zo zag ik hem wat rondlopen.

Dan maar terug naar zijn tafel. Ik zag hem iets uit zijn la pakken, een speelgoedje van Pokemon. Daarmee liep naar hij naar een meisje toe, een vriendinnetje, ik zag dat hij zijn speelgoedje liet zien.

Zijn vriendinnetje had echter geen aandacht voor hem, ze was druk in gesprek met een ander meisje.

Dus liep hij weer terug naar zijn tafel. Ik zag hem daar wat spelen met het Pokemon dingetje, en al snel kwam er een ander meisje bij staan.

Die vond het maar erg grappig wat hij elke keer aan het doen was, ze was de hele tijd aan het lachen, wat weer de aandacht trok van een ander meisje, en weer een meisje, en al snel zag ik allemaal meisjes om nr2. heen staan, die ook wel doorhad dat zolang hij met dat speelgoedje aan het spelen was, al die meisjes het geweldig vonden.

Ik bekeek het van een afstandje, van achter het raam. Scenes als deze, daar word ik zo emotioneel van.

Eerst dat dwalende van hem, dat zoekende, maar vervolgens ook dat ontzettend stoere onafhankelijke, dat hij kennelijk denkt “nope, dit is niet boeiend, ik ga wel zelf iets bedenken”, en hoe hij vervolgens toch weer kindjes naar zich toetrekt, door gewoon zichzelf te zijn, mijn moederhart kan daar zo ontzettend trots op zijn.

Trots, en tegelijk zo week, zo volop liefde, dat ik zin hem om de klas in te rennen, die stomme corona, en gewoon hem vast te houden en te knuffelen.

In plaats daarvan ging ik maar naar huis. Dit stukje opschrijven. Om niet te vergeten. Om van te leren.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store