Zondag, vandaag. Niets loopt. Het begint in de ochtend als ik niet lekker heb geslapen, hij ook niet, we tegen elkaar lopen te chagerijnen in bed.

Hij heeft een afspraak om 11 uur, ik wil nog sporten. Dan kan voor of na mijn afspraak dan, zegt hij, dus ik zeg dan “doe maar voor” want de sportschool is om 4 uur dicht.

Ik red het om voor 9 uur klaar te staan in sportkleding, om in te loggen op de app voor te reserveren, als de kinderen, natuurlijk, alle 3 opeens, ietwat vervelend worden.

Ik wil de playstation, ik wil dat spel, ik wil een koekje, ik wil limonade, het is nog niet eens 9 uur, maar allemaal denken ze dat het mag en als je het vooral heel vaak vraagt we vanzelf ja zeggen.

Ik zie aan mijn man dat hij zijn aandacht er ook niet bij heeft, half met zijn hoofd bij de afspraak, half nog met tig afspraken van ons nieuwe huis en het oude huis en al snel zie ik dat het half 10 wordt.

Ik heb geen zin om tijdens het sporten de hele tijd op de klok te kijken en te haasten. Ik wil rustig mijn tijd nemen.

Ik ga niet, zeg ik dus tegen hem, en hij zegt ok.

Als het bijna 11 uur is zijn de kinderen nog een beetje jengelig, en mijn man, ja, die gaat gewoon naar zijn afspraak.

Ik besluit de kinderen en een vriendje mee te nemen naar het bos, want met je hoofd even in de natuur is toch ook een beetje als sport, denk ik dan, de jongens bouwen hutten, ik loop wat rond en denk na over wat er in de ochtend gebeurde.

Ik zie dat mijn man het zwaar heeft met de kids, dus ik besluit niet te gaan sporten.
Ik ben moe en heb het net zo goed zwaar met de kinderen, maar toch gaat mijn man naar zijn afspraak.

Tijdens de cursus die ik van de zomer volgde, vrouwen uit mijn leven, kwam ik er achter waarom ik nooit goed mijn ruimte durf te nemen.

Ook vanochtend vond ik het moeilijk om te gaan. Om gewoon mijn ruimte te pakken, ik ga nu sporten en mijn man redt zich wel, dus ik ga, doei.

Ik denk aan Michelle Obama’s “mijn verhaal, becoming” docu op Netflix. Ze vertelt over het begin van haar huwelijk, Sasha en Malia waren nog klein, en Barack gaat sporten.

Hoezo kan jij sporten met 2 kleine kinderen, vraagt Michelle zich af.

En dan realiseert ze zich “als Barack zichzelf als prioriteit ziet, dan moet ik dat ook doen”. So let me get to the gym, zegt Michelle.

Ik had dat moeten doen. Vanochtend.
Mezelf prioriteit geven. Ruimte durven te nemen. Naar de sportschool gaan.
Net als Michelle.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store