Spiegeltje (Zomerverhalen cursus: column)

Nee! Ik wil dat niet opeten!! Ik wil brood MET KNOFLOOK SAUS!!!

Ik zucht. Voor me staat mijn tweede zoon Ayoub, in hemd en onderbroek, terwijl ik hem al een paar keer heb gevraagd om een t shirt aan te doen. Zijn armpjes heeft hij boos over elkaar heen geslagen, hij trekt een pruillipje, ik zie wat tranen uit zijn ooghoeken. Hij kijkt boos naar me.

Ik wil dat niet! Hij herhaalt het nog een keer, schreeuwend, alsof ik de eerste paar keren niet gehoord heb.

Je mag geen brood met knoflooksaus schreeuw ik boos terug. Wat is dat nou voor eten, dat is toch niet eens lekker? Hoe verzin je het?? En er zit niet eens vitaminen in! Ik heb heel lekker gezond gekookt, je gaat zitten, aan tafel EN JE EET ALLES OP!

Ik zucht. Ik kijk uit het raam. Ik tel tot 10, tot 20, tot 30. Adem diep in en diep uit. Het heeft geen zin om een discussie met een 5 jarige te houden. En al helemaal niet met Ayoub, mijn meest uitdagende zoon, om het maar zachtjes uit te drukken.

Het is een ontzettend lief kind die heel erg houdt van knuffelen, die zijn eigen wil heeft, zijn eigen smaak, zijn eigen stijl, en ontzettend creatief is.

Maar ook een kind dat, in tegenstelling tot Adam mijn oudste, zich niet uit door het te benoemen maar het te laten zien in zijn gedrag.

Als hij iets spannend vindt zal Adam zeggen: oh mama, ik vind het zo spannend! Ayoub zal zich heel druk gedragen. Als hij iets niet leuk vind zal Adam zeggen: ik vind dit niet leuk mama, bij Ayoub uit dat zich in “stout” gedrag, niet willen luisteren en vooral heel erg druk zijn.

We zijn net verhuisd en we wonen nu twee weken in ons prachtige nieuwe huis. Elke dag, altijd wel rond een uurtje of 4, 5, tegen het avondeten aan, is er gedoe met Ayoub. Er kan van alles een trigger zijn, zijn broer die hem verkeerd aankijkt, ik die zeg dat hij moet avondeten, zijn drinken in een groene beker in plaats van de blauwe. Wat dan ook, hij ontploft, wordt boos, stout, gaat schreeuwen, roepen en vooral niet luisteren.

Ik word er gek van. Of vooral: moedeloos. Wat ik ook probeer: we hebben een ritme, op gezette tijden gaan eten, van te voren voorbereiden, rust creëren, even samen spelen,onderhandelen, straffen, wat dan ook: het heeft geen zin.

Maar dan app ik met mijn moeder. Hoe bevalt het wonen in het nieuwe huis, vraagt ze, en ik zeg haar dat ik nog even moet mijn draai moet vinden. Dat ik moet wennen aan het publiek op het schoolplein waar ik de enige niet-witte moeder ben. Dat ik moet wennen aan de wijk waar iedereen meer op zichzelf is, in de grote vrijstaande woningen. Dat mijn hoofd vol zit prikkels, met taakjes die nog gedaan moeten worden, dat ik snak naar rust, naar even alleen zijn.

Ja, appt mijn moeder dan, zo was je als kind ook altijd. Bij een nieuwe situatie moet jij altijd even wennen.

Ik lig op de bank als ik haar antwoord lees. Ik laat het even op me inwerken. Het is alsof ik niet alleen over mezelf heb, maar ook over Ayoub. Een verhuizing is al spannend, en dan komt daar ook een nieuwe school bij bij. En Ayoub zit nu in groep 3 en van groep 2, lekker veel spelen en gezellig in een kring zitten, leert hij nu lezen, rekenen en zitten ze netjes aan een tafeltje.

Ik moet denken aan een zin uit notabene mijn eigen boek “Ik ben er (ook) nog”.

“Kinderen zijn de beste spiegels”, en ook nu snap ik eindelijk waarom Ayoub zo druk is, en waarom ik me zo onrustig voel.

Sabar* maar, zegt mijn moeder, heb maar wat geduld en ik besluit dat juist te doen. Geduldig zijn. Voor mezelf, maar vooral voor mijn lieve Ayoub.

*geduld in het indonesisch

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store