Bij ons in de buurt, heb je een overdekt winkelcentrum, en in dat overdekte winkelcentrum heb je een speelhuisje.

Ik heb er tig foto’s van geplaatst op instagram. Ik heb er vast weleens over geschreven, op mijn oude blog, of hier.

Het is een simpel speelhuisje. Een paar treedjes, en je zit in het huisje, je kunt via een kleine glijbaan eraf, en aan de achterkant kun je erin klimmen.

Op de zaterdagen is het er altijd druk, vol met kinderen. Ouders zijn winkelen, of zitten erbij, de kinderen vermaken elkaar.

Ook ik heb er zo vaak gezeten. Als ik moe ben. Als ik niet wist wat ik in hemelsnaam moest doen met de kids. Als ik even uit huis wou. Vooral op koude regenachtige dagen is zo’n overdekt winkelcentrum in de buurt handig.

De kids zeiden ook altijd “mag ik nog even spelen?”. “ Goed”, zei ik dan, “ga maar”.

Soms ontmoette ik moeders van de school. Soms maakte ik een praatje met andere moeders die er zaten. Later zie je elkaar weer in de buurt, je groet elkaar. Zo gaat dat.

Ik zie nr1. nog voor me, voorzichtig het trapje op gaan, toen hij eindelijk kon lopen. Hoe hij alleen van de glijbaan ging, toen hij eindelijk durfde. Ik weet nog hoe er grotere kinderen erbij stonden die al wat drukker en wilder waren. Ojee, dacht ik dan, let op mijn kind, pas op voor de kleintjes. Straks is mijn nr1. ook zo groot, dacht ik toen.

Van de week liep ik met de monsters naar het winkelcentrum. “Mag ik even spelen”, vroeg nr3, en ik zei “goed, ga maar”.

En daar speelden ze. Nr3, nr2, en mijn grote nr1. “Doe voorzichtig”, zei ik tegen hem, “let op de kleintjes”.

Ik ga het speelhuisje missen straks als we gaan verhuizen.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store