Nr3 die weer heerlijk kan lopen en ook prachtig kan dansen. Laatst dansten we de hele ochtend, op slow liedjes van Beyonce, en hij zwaait met zijn armpjes omhoog, en dan weer omlaag en hij draait een rondje en dan dat mondje van hem erbij, zijn guitige koppie, het is het beeld dat ik altijd bij me draag als ik niet bij hem ben.

Video bellen met LOML die aan de andere kant van de wereld zit. Dat we soms niets zeggen, alleen elkaar aankijken, hij lacht, mij een luchtkusje geeft en we op de achtergrond de jongens horen spelen.

Dat mijn boek schrijven zo lekker gaat, al die woorden, al die stukjes die uit het diepste van mijn hart komen, het hele proces, mensen vragen om advies, ik geniet er zo erg van. Ik gun trouwens iedereen zo’n project voor zichzelf, klein of groot, maar iets dat helemaal van jou is.

Gisteren was het Allerzielen, een katholiek feest, het fijne weet ik er niet van, maar de kinderen zitten op een katholieke school en zij legden mij uit: een kaarsje branden voor mensen die zijn overleden “of beesten, dat mag ook mama, dus wij hebben een kaarsje voor Nacho (de kat van mijn ouders)”. Gisteravond, donker, allemaal kaarsjes op het schoolplein, ik hielp mee met warme chocolademelk inschenken, en het was zo fijn zo met z’n allen. Een gevoel van samenhorigheid denk ik.

Mediteren. Tussen de middag of ‘s avonds. Gedempt licht, een kaarsje aan, en mijn ogen dicht, tot mezelf komen. Hoe dat proces altijd werkt bij mij, in het begin die flinke onrust. Ik moet mijn telefoon pakken. Ik moet nu iets anders doen dat veel meer voldoening geeft. Dan:overgave. Ok Des, gewoon ademen, begin daar maar mee. En hoe heel langzaam die warboel van gedachten in mijn hoofd steeds stiller worden.

De klik die ik voel met sommige moeders van de school. We spreken elkaar soms dagen niet, je ziet elkaar snel ‘s ochtends bij het brengen van de kinderen, een snel “goedemorgen”, en dan soms is er toch iets meer tijd om elkaar te spreken, en dan is altijd wel een klik, een bepaalde soort humor, we lachen met elkaar, we hebben over de kinderen (natuurlijk), over de dingen die we doen. Ik hou ervan.

Ik hou ervan hoe sommige vrouwen online hun leven indelen. Dat klinkt een beetje stom, want ken ik die vrouwen echt? Maar goed: het beeld dat ik van ze heb dan, misschien klinkt dat beter. Ik heb het niet over grote social influenzers met tigmiljoenen volgers, maar gewoon vrouwen die ook maar wat doen, hoe stom dat ook klinkt, want ik bedoel het juist erg positief. Die een klein projectje erbij hebben, die zo af en toe een podcast maken, en zo af en toe een stukje schrijven, het hoeft allemaal niet zo meteen groot. En deze vrouwen, die dat doen, ik wil dat ook uitstralen. Dat hoop ik zo, ook naar jou (hoi lezer!).

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store