Image for post
Image for post

In de trein, ‘s erg vroeg. LOML heeft een nieuwe hobby: golfen, wat hij graag en vaak doet en vooral, als het kan, zo vroeg mogelijk. Zal ik je morgenochtend brengen naar het station, vraagt hij, en ik vind het goed.

Ik zit daarom al om 8 uur ‘s ochtends in de trein naar Rotterdam. In de auto, onderweg naar het station, zag ik het al in de verte. Roze licht. Lichte wolken. Dat wordt straks een mooie zonsopgang, zeg ik tegen mijn man.

De lucht ziet er inderdaad prachtig uit. Ik heb een boek mee, ik heb mijn lievelings album van Red hot chilli peppers gedownload op mijn telefoon, maar ik besluit om nog naar buiten te kijken. De kleuren beginnen met donkerblauw, dan lichtblauw, een beetje paars, wit, roze, oranje, rood. Als ik er een foto van maak krijg ik een whatsapp van mijn man die net op de golfbaan staat. Ook een foto van de prachtige lucht.

In de trein zit ik tussen een groepje vrouwen. Een moeder, oma, kleindochters, misschien nog wat zussen, nichten. Een dagje uit, zo vermoed ik. Ze praten volop. Ze lachen. Ze genieten, ze hebben lol.

Mijn zusje is de dag ervoor al vertrokken. Ik kom al om 11 uur aan en loop wat te slenteren op het station als mijn zusje en vriendin R. uiteraard op surinaamse tijd aankomen. We knuffelen, we lopen naar de stad om te lunchen. Bij Altijd in de buurt neem ik een heerlijke avocado kip sandwich en we delen de pannenkoeken. We praten volop. Over de dingen die we hebben meegemaaakt. Vriendin R. is inmiddels single en we praten over mannen, over date-en, over relaties. Daarna gaan we naar mijn nichtje A. die verhuist is naar Rotterdam.

Haar nieuwbouwhuis is prachtig. Genoeg slaapkamers voor de kinderen, een tuin, vlakbij de tramhalte. We kletsen weer volop: over de familie, over vakanties en al snel gaat het over diepere onderwerpen, waarom vrouwen zich soms als tegoed doen tweede keus. De tijd vliegt en vriendin R., mijn zusje en ik gaan weer verder.

We gaan eten bij ons lievelingsrestaurant, en ik heb er al de hele week zin in. Als we klaar zijn met eten kijk ik op mijn horloge. Het is nog maar 1900 uur, roep ik enthousiast, dus we kunnen lekker de hele avond bankhangen. Gelukkig zijn ze het mij eens. We zijn echte huismussen, en genieten het meest van in joggingbroek op de bank liggen met de tv aan.

Die avond begint Wie is de mol en van mijn zusje moet ik dit jaar echt beginnen met kijken (ik vermoed tot nu toe Jaike, die is met net iets te stil). We praten, drinken thee, eten bananenchips.

De volgende dag ontbijten we bij het Vlaamsch Broodhuys en we delen een broodplankje en nemen nog scones erbij. Het brood is overheerlijk, de clotted cream bij de scones zijn perfect.

Daar zitten we met zijn drieeen. We kletsen over eten, over onze trip naar New York dit jaar, over dat vriendin R. misschien wilt verhuizen.

Ik neem nog een stukje brood, smeer er de overheerlijke baba ganoush op. Ik kijk naar buiten, het weer is een beetje grijs. Het is nog vroeg, en nog niet zo druk op straat. Ik geniet van het eten dat we hier in overvloed hebben. Ik geniet van de mensen om mij heen die net zo genieten van deze zondagochtend. Maar bovenal geniet ik van “mijn meiden”, mijn lievelingen, mijn lieverds, bij wie ik stil kan zijn of druk of verdrietig of chagerijnig, maar altijd mezelf. Ik prijs mezelf vooral dankbaar met zo’n vriendschap.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store