Soms zit mijn hoofd vol. Heel vol. Vol met alles wat ik moet doen, wat ik heb gedaan, wat ik doe op dat moment. Vol met gedachten, met spullen, met gedichten, met verhalen, met dromen, met fantasien. Vol met visualisaties.

Ik voel het aan het puntje tussen mijn wenkbrauwen. Het is een rits en het is bijna open geritst, er zit teveel in. Het is als een te strakke spijkerbroek, je hebt teveel gegeten, het ritsje gaat open,het is niet meer helemaal dicht, tot het einde, en zo voelt het in mijn hoofd. Te strak, te vol, er moet wat uit,nu, voordat mijn hele hoofd uit elkaar knapt.

Voordat de rits het niet meer houdt.

Ik voel het vaak aan het einde van de dag, als ik de hele dag teveel heb gepiekerd, teveel afleidingen, en dan nog de kinderen, al die dingen die ik moet doen, het huishouden, de was, schoonmaken en koken en boodschappen, en opvoeden, en flexibel zijn, niet te streng, en ik aan het eind van die dag denk heb ik wel adem gehaald vandaag, en ja,ik haal diep adem, heel diep en mijn schouders zitten hoog, net als mijn ademhaling, en ik probeer te relaxen, rustig aan te doen, doe maar rustig aan zou mijn liefde zeggen, maar hij zou het niet begrijpen, want ik moet zoveel doen.

Ik wil de kinderen op bed hebben, ik wil rust, alleen zijn, ik wil mijn hoofd, ik wil

mijn spijkerbroek uit te doen. Te strak. Het ritsje gaat bijna kapot. Bijna.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store