Ayoub heeft een hele eigen ren. Als hij rent doet hij dat zonder angst. Helemaal vrij. Zijn lange dunne benen vliegen alle kanten op. Zijn armen zwaaien heen en weer.

Zijn lichaam staat niet stil. Het rent met zijn benen mee. Alsof zijn benen de eerste stappen doen, dan zijn romp,en dan zijn armen. Heen en weer, heel hard, steeds sneller.

In zijn blik zie je hoe hij de wereld inkijkt. Vrij. Zonder angst. Niemand kan me wat. Het enige wat ik hoef te doen is rennen. Keihard rennen. Mijn vrijheid tegemoet. Hij rent, steeds harder, misschien vliegt hij zelfs wel.

Ik kijk naar Adam hoe hij rent. Zijn stevige tred. Zijn handjes opengespreid. Hoe hij naar zijn benen kijkt als hij rent, naar de grond waarop hij loopt. Zijn mondje een beetje open. Zijn lichaam is stijf. Zijn benen gaan niet heen en weer. Ze blijven stil. Vast. Hij beweegt zijn benen alleen maar. Dat is het enige wat hij hoeft te doen. Zijn ellebogen blijven dicht bij zijn lichaam. Hij let op. Hard, maar niet te hard. Wegrennen, maar niet te ver weg. Vrij, maar met regels.

Hij is er nog. Hij heeft de verantwoordelijkheid. Hij is immers de oudste.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store