Op het prachtige internet zag ik eens een tweet voorbij komen. Hoe het precies ging weet ik niet meer, maar het ging om het feit dat we moeten ophouden dat tijd voor iedereen hetzelfde is.

Als je bijvoorbeeld een nanny hebt dan heb je anders tijd dan een alleenstaande moeder die alles alleen moet doen. Net als dat je ook anders tijd hebt als je een eigen auto hebt in plaats van elke dag met het openbaar vervoer naar werk.

Ik denk veel aan privilege de laatste tijd. Ja tuurlijk ook met het hele #blacklivesmatter gebeuren. Ik zie soms op instagram voorbij komen dat witte mensen nog steeds geen idee hebben hoe vanzelfsprekend dingen voor hen kunnen zijn. Nooit het gevoel hebben dat je op moet passen, altijd het gevoel hebben dat je beoordeeld wordt op je kleur. In alles wat je doet. Het is geen slachtofferrol, het is de keiharde realiteit, ja ook in Nederland.

Er zijn meer privilege dingen. Denk eens aan:

  • vega(n) eten. Ja, het is beter voor het milieu, voor de aarde, voor je gezondheid, enz. Maar het is vaak ook duurder. En niet overal beschikbaar. Waardoor je bijvoorbeeld naar de bio supermarkt iets verderop moet gaan. En niet iedereen heeft de tijd (heb je het weer) daarvoor. Omdat je bijvoorbeeld, ik zeg maar wat, een alleenstaande moeder bent die moet roeien met de riemen die je hebt en als dat betekent dat je kiest voor een pakje rundergehakt in de supermarkt op loopafstand, of omdat wit brood nog niet 1 euro kost, tja, dan snap ik dat je daar voor kiest.
  • ook daarmee te maken: duurzame mode. Kies je voor een truitje van 5 euro bij de Primark of voor een duurzaam gemaakte trui van 50 euro bij die ene webshop waar je, trouwens, ook nog eens op moet wachten, immers die truien zijn hand made en ieder stuk is uniek enz enz? Ja, ik snap dat die keuze voor veel mensen makkelijk is. Sterker nog: dat die keuze er niet eens is voor een groot deel van de bevolking.
  • Suus zei het mooi in dit stukje “zou ik dit huisje ook krijgen als ik Fatima zou heten? Die vraag alleen al vind ik zo belangrijk om jezelf te stellen. Om een eigen voorbeeld te noemen: mijn schoonmoeder (draagt een hoofddoek) ging laatst de jongens van school ophalen. Wij wonen nu dus in een (wel erg) witte wijk, en zij was zowat verbaasd dat de mensen “hier zo vriendelijk zijn”. Ik vond het zo schattig toen ze het zei maar tegelijkertijd ook heel triest. Kennelijk is mijn schoonmoeder dat dus niet gewend. En dat zegt ook iets.
  • oh die hele money mindset cursussen workshops die ik op instagram voorbij zie komen, van, overigens natuurlijk alleen maar witte, zogenaamde coaches, verschrikkelijk. De arrogantie alleen al. Dat je denkt dat de miljoenen euro’s je toe komen waaien als je maar even je mindset veranderd. Hou daar. mee. op.
  • nav mijn stukjes over met de wethouder kreeg ik deze column doorgestuurd. Het onderwerp leeft, gelukkig maar. Maar ook: hoe kunnen wij, met z’n allen(!!), dit probleem proberen op te lossen?

Zoals je ziet, privilege is overal. Ook bij mij, dat realiseer ik me heel goed. Ik geloof ook dat mensen hun eigen keuzes moeten durven maken. We (?Zij?) kunnen ons niet een slachtofferrol blijven plaatsen, maar ik denk wel dat het belangrijk is dat het voor een grote groep mensen niet vanzelfsprekend is.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store