Ja, ik weet het, gisteren sloeg ik over met schrijven. Ik heb een goede reden: we waren de hele dag op pad. En het was super leuk. ‘S ochtends vroeg al vertrokken we naar Amsterdam met nr1 en nr2. Nr3 slaapt deze dagen bij mijn ouders, en dat is dus heel handig. Voor mijn ouders want die zijn gek op hem (natuurlijk) en voor mij want ik kan uitslapen en extra aandacht geven aan nr1 en nr2.

We hadden afgesproken met vrienden van LOML incl aanhang en kinderen. Eerst heel gezellig ergens gegeten en toen gingen we bowlen, en dat is natuurlijk altijd leuk. Ik heb bijna iedereen gesproken, waaronder een mega leuk gesprek met 2, nee zelfs 3, vriendinnen, gewoon leuk. Enthousiast. Liefde. Weet je wel die scenes in boeken dat dan beschrijft: een etentje met vrienden, een grote groep enz? Altijd als ik dat soort scenes lees denk ik maar huh, ik ken dit niet. Ik ken helemaal niet zoveel mensen. Ik geloof dat ik dus best een kleine wereld heb/ken. Nouja, gisteren was dus zo’n scene geloof ik, een leuke scene met allemaal vrienden en dat je dan verbazingwekkende gesprekken hebt met mensen die je eigenlijk nooit had gesproken. Verrassend is volgens mij wel het goeie woord.

Maar goed, dat is dus de reden.

Wat ik eigenlijk wou schrijven gisteren is ehm iets over plastic. Ik zag namelijk een hele tijd geleden al een docu op Netflix “A plastic ocean”, en het ging over uiteraard het plasticgebruik en dat dat gewoon echt uit de klauwen loopt. Want ja, tuurlijk is het leuk dat alles bijna gratis wordt aangeboden op Ali express of de Action maar men, wat is dat ook veel groep. Plastic dingetjes, prulletjes, leuk voor even, maar wat doen we er daarna mee? Zo dacht ik bijvoorbeeld na over kindersuprise ei, je weet wel, dat ei van chocola met een een plastic doosje erin, en daar weer een plastic klein speelgoedje erin. Mijn kinderen krijgen deze eieren altijd van mijn schoonmoeder, maar wat gebeurt er: de chocola eten ze op, en het speelgoedje wordt gewoon weggegooid. Al dat kleine plastic wat gewoon verdwijnt in die prachtige mooie oceanen. En wie hebben daar last van: het water natuurlijk, maar ook de vissen en de planten. Nee, ik werd niet vrolijk van die docu. Heel verdrietig eigenlijk. Dus ik wil echt daar zoveel op letten. Een ban op die chocolade eieren dus (note2self: tegen mijn man zeggen dat hij dit tegen zijn moeder moet zeggen), ik wil ook zelf drinken meenemen als ik een dagje uit ben met de kinds, geen rietjes meer gebruiken en plastic zakjes zoveel mogelijk hergebruiken. Het is niets besef ik me nu, wat ik dan doe, heust. Maar als iedereen het nou doet….
En elk klein dingetje is mooi meegenomen, denk ik dan.

Toch?

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store