Ik heb jullie volgens mij nog niet verteld dat ik vroeger op stijldansen zat.

Heel vroeger. Vroeger, toen ik nog in de eerste klas van de middelbare school zat. Mijn buurmeisje S. kwam met het idee.

“Des”, zei ze, “weet je wat we moeten doen, we moeten op stijldansen. Ik ken een paar meisjes uit mijn klas (ze zat al in de derde) die ook op stijldansen zitten en het is heel cool. En er zijn ook jongens”.

Er zijn ook jongens, en dat zou de reden moeten zijn, maar ik was eigenlijk toen nog een beetje bang voor jongens. Ik heb jullie volgens mij ook nog niet verteld dat ik een nerd was. Niet eens een slimme nerd, maar een muisje nerd. Ik zag er niet uit. Ik was dun, te dun, ik had woeste wenkbrauwen waar geen vorm in zat, ik had donkere haartjes op mijn bovenlip, ook wel een snor genoemd, en ik droeg een bril. Niet een hippe bril, maar gewoon een lelijke bril.

Ik was niet goed in gym, ik werd altijd als laatste uitgekozen, ik was niet heel slim, ik was een beetje middelmatig geloof ik. Ik werd ook weer niet gepest, en ik was ook niet eenzaam want genoeg vriendinnen, maar ik was dus echt een nerd. En oja, ik droeg ook een blokjesbeugel en een corset, om het plaatje compleet te maken.

We gingen op stijldansen. We leerden de foxtrot, de quickstep, de jive, de rumba, noem het maar op. De jongens kozen altijd de meisjes uit. Niemand koos natuurlijk mij. Ik, met nog een paar nerd meisjes, bleef altijd over. We moesten om en om met elkaar dansen.

Tot Pieter mij ontdekte. Pieter was ook een nerd. Noem een nerd en je ziet een nerd: lang, een bril, een nerd kapsel en heel veel pukkels. Pieter koos mij bij stijldansen. Altijd. Ik had misschien blij moeten zijn, want he, eindelijk werd ik ook eens uitgekozen, maar het was wel door…nouja…Pieter.

We deden ook aan wedstrijden (we wonnen niet, uiteraard). Mijn moeder koos een jurkje voor mij uit. “Je bent al zo donker”, zei ze tegen mij, “je moet iets aan met veel kleuren”. Als enige had ik een suf bloemenjurkje aan bij de wedstrijden. Terwijl we de dansvloer opliepen gleed ik uit met mijn neppe dansschoenen.

Pieter en ik dansten ook samen af. Eerst voor “brons”, later voor “zilver”. Daarna stopte ik ermee.

In de zomervakantie stuurde Pieter mij eens kaartje. Groetjes van Pieter stond er op. Mijn buurmeisje S. lachtte mij uit toen ik haar het kaartjes liet zien.

Gisteravond zaten LOML en ik op de bank. We keken tv. We praatten wat. Ik vertelde hem over Pieter. Hij moest lachen. Ik ben wel een beetje benieuwd hoe het nu met Pieter gaat, zei ik. Helaas weet ik zijn achternaam niet, anders had ik hem wel gegoogle-ed.

Ik weet niet zo goed waarom ik dit stukje schrijf. Gisteren keken we trouwens “Silence of the lambs” op tv. De sfeer van de tv, van vroeger, een nostalgische gevoel kwam bij me binnen. Misschien daarom wel. Misschien moest ik daarom weer aan Pieter denken. En aan stijldansen. En aan dat nerd meisje in het bloemenjurkje. Kon ik haar maar zeggen dat bloemenjurken weer hip gingen worden. Kon ik haar maar zeggen dat alles wel goed zou komen.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store