Ik zie het aan hem als ik hem ophaal van school. Ik zit op een bankje, op het schoolplein en wacht tot zijn klas naar buitenkomt.

Eerst zijn juf, zijn klasgenoten, ergens in het midden komt hij. Hij sjokt. Zijn rugtasje sleept hij naast zich. De lange hengsels gaan over de grond.

Hij kijkt om zich heen. Ik zwaai naar hem. Hij merkt mij op, loopt naast zijn juf “mama is daar”, de juf zwaait naar me, ik zwaai terug, en dan loopt hij naar mij toe.

Sjokken, meer. Zijn schoudertjes hangen omlaag, hij kijkt naar beneden.

He lieverd, zeg ik. Hoi, zegt hij. Ik neem hem op mijn schoot. Hij slaat zijn armpjes om mij heen. Zijn gezicht in mijn nek.

Zeg het maar, zeg ik zachtjes. Vandaag ook?
Nee, schudt hij.

Fluister het maar in mijn oor, zeg ik dan. Ik ben niet boos. Ik zal niets zeggen.

Ik mocht vandaag weer niet mee spelen, zegt hij zachtjes. Ik kijk naar hem. Hij huilt niet, maar het scheelt niet veel. Hij kijkt wat bozig, een beetje verdrietig. Een pruillipje.

Ze speelden weer de hele tijd met z’n tweeën, fluistert hij in mijn oor.

Zo gaat het de laatste dagen. Normaal gesproken rent hij naar mij toe, zijn armpjes wijd. En altijd een vraag of er iemand bij ons mag spelen.

De laatste weken zie ik hem sjokken. Ik zie het in zijn ogen, aan zijn gezicht. Het doet hem verdriet. Dat hij wordt buitengesloten. Dat hij er niet bij hoort. Hij weet niet wat hij moet doen.

Ik vertel hem elke keer dat hij dan met andere kindjes moet spelen. Dat hij nooit, maar dan ook nooit, tweede keus is. Van niemand, zeg ik er bij. Ik hef zijn kinnetje op, kijk naar me, zeg ik. Je bent daar veel te goed voor. Als zij niet met je willen spelen, dan zoek je andere kindjes. Er zijn genoeg die wel met jou spelen. Die je accepteren hoe je bent.

Ik wil niet, zegt hij dan, en ik zeg hem dat hij dat moet leren, dat hij dat wel kan. Kom op lieverd. Je bent de beste, de slimste, de sterkste. Dit kan jij. Ik geloof in jou.

Ik geloof in jou.

(Dit stukje is geschreven voor de verhuizing en speelde dus toen af, op de oude school. En gelukkig nu niet meer).

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store