Pasta vongole (Cursus zomerverhalen: focus op het zintuigelijke)

Ik vlucht de wc in, nog naar de woonkamer roepend “mama moet even naar de wc”, snel de deur dichtdoen, het licht hou ik uit, ik ga op de pot zitten met mijn hoofd tussen mijn knieën, mijn armen over mijn enkels geslagen.

Ik adem diep in en uit, tel mijn ademteugjes, kom terug in het nu, verbeeld me alsof ik op een strand lig, op een heerlijk zacht bed, ik hoor het zachte ruisen van het water, ik voel de heerlijke zon op mijn lichaam.

Daar ben ik met mijn hoofd, en even niet hier, waar ik al snel geruzie hoor uit de woonkamer, geschreeuw, nee, niet doen! hou op! nee, jij moet ophouden!

Het geschreeuw wordt harder, ik hoor een klap, vervolgens mijn tweede zoon huilen, ik hoor een klap terug, de oudste huilt, en daar tussendoor hoor ik de jongste, ik hoor hem rennen door de woonkamer, mama, mama, waar ben je, mama, kom, hier komen, en ik zucht weer eens diep. Mama is hier, roep ik terug, en ik ga weer de woonkamer in.

Op dat soort momenten weet ik dat ik het hoognodig heb, even geen kinderen om me heen, even rust, stilte, tijd samen met mijn liefde, tijd even voor mezelf.

Ik app mijn moeder, kunnen de jongens bij jullie slapen dit weekend, ik app mijn schoonmoeder, mag de jongste bij jullie slapen, en de oma’s, zachtaardig lief en super dat ze zijn zeggen nooit nee, maar altijd ja natuurlijk kom alsjeblieft we zullen ze verwennen met allee liefde dat we in ons hebben.

Het begint al op de vrijdag als ik de kinderen naar de oma’s breng, drie kwartier rijden, eerst de jongste naar mijn schoonouders, dan een kwartiertje verder, de grote broers naar mijn ouders.

Bij mijn ouders blijf ik even zitten terwijl mijn moeder pisang goreng aan het bakken is, gebakken banaan. Als de banaan precies goed rijp is, de schil helemaal bruin, als er precies genoeg banaan in het frituurhapje zit, met een knapperig korstje eromheen, dan is de pisang goreng perfect. Mijn moeder kan het. Ik niet.

Nederlanders doen er poedersuiker overheen, waar wij, Indonesiërs hartelijk om moeten lachen, wie doet dat nou, die gekke belanda’s, gewoon hop in je mond, het liefst heel erg warm nog waardoor je bijna je tong verbrandt maar toch wil je dooreten omdat het zo’n heerlijk zoet hapje is.

Ik rij terug naar huis,gelukkig heb ik nog even tijd om te sporten, om wat te schrijven, en zelfs wat te lezen.

Mijn man komt later op de dag thuis van werk, en we kijken onze lievelingsserie nog een keer op de tv. In de avonduren zitten we op ons dakterras, we kijken naar de zon die langzaam naar beneden gaat. Met mijn blote voeten loop ik naar de reling om te genieten van de mooie kleuren in de lucht. Ik voel de warme stenen waarop ik loop.

Mijn liefde en ik praten bij, we lachen, we missen de kinderen, maar we zeggen ook “het is ook wel even lekker zo he”, waarbij hij mijn hand pakt er een kus op geeft, ik moet lachen, we kijken foto’s terug op mijn telefoon van de kinderen, vertederd kijken we naar onze kleine jongens die steeds groter worden.

Op de zaterdag is het bijna vaste prik bij ons kinderloze weekend dat we naar de bioscoop gaan. Mijn man houdt van films. goede filmhuis films, en dit keer kiezen we voor Adam, een Marokkaanse film, een film dat wel goed moet zijn met zo’n prachtige titel, ook de naam van onze oudste zoon.

Maar eerst, en ook dat is bijna traditie, eten we pasta vongole, de allerlekkerste pasta van Groningen stad bij Gustatio.

Gustatio heeft mijn man ontdekt. Hij ging daar een keer met vrienden eten, en daarna weer, en weer, en elke keer kwam hij thuis met jaloersmakende verhalen, hoe lekker niet alleen de pasta er is ook maar het toetje wat hij er neemt, de cannoli.

Soms eet hij er en durft hij het niet tegen mij te zeggen, vooral toen ik er nog niet gegeten had.

Sorry schat, ik moet iets toegeven zegt hij dan met serieuze toon. Hij houdt mijn handen vast, kijkt mij heel ernstig aan en zegt “ik heb bij Gustatio gegeten vandaag”. Klootzak, zeg ik terug, hoe kon je dat doen.

Gustatio is van een echte italiaan. Ik bedoel niet een italiaan die hier al jaren woont maar een italiaan net uit Italie. Het is een klein restaurant en het zit er altijd vol dus reserveren is noodzakelijk. Je krijgt dan de enige serveerster aan de lijn, een Italiaanse meid, jong, lief, praat razendsnel engels praten als een echte italiaanse betaamd. Aan de lijn lijkt ze bot en arrogant waardoor je bijna wilt ophangen, maar doe dat vooral niet.

Als voorgerecht nemen we altijd bruschetta. Een perfect getoast sneetje brood, voor de rest zit er olijfolie, je ziet de glans over de kleine blokjes tomaat, knoflook, peper en zout, en natuurlijk basilicum op. We krijgen een plank met vier stukken toast erop, ieder twee, bij elke hap proef je het knapperige brood in je mond uiteen breken.

Als hoofdgerecht nemen we dan de pasta vongole. Het is pure comfortfood gehuld in een warm jasje van liefde. Je krijgt een bord vol warme pasta met precies genoeg pit dat een beetje tintelt op je tong, en je jezelf bij elke hap afvraagt of het nou pittig is of niet. Je ziet de groene snippers peterselie eromheen, je proeft de knoflook (precies genoeg), peper en zout en dan de verse vongole…

alleen al door de smaak van de schelpjes waan je jezelf aan zee. De lege schelpjes doe je in een kom die je erbij krijgt, en elke keer als ik dat doe klinkt het alsof je muntjes in je spaarpot doet.

De spaghetti heeft de perfecte beet, het is pas bij Gustatio dat ik weet wat al dente betekent.

Mijn grote liefde en ik zijn stil tot we ieder ons bord helemaal leeg hebben. We nemen nog een cappucino na en natuurlijk de cannoli, met kleine chocolade druppels erbij en een smaakvolle room, zo lekker en ook zo apart dat ik nog steeds niet weet hoe ze het maken, is het mascarpone? Of toch ricotta?

Het is pas nu dat ik weet waar die Italiaanse keuken zo beroemd om is, weinig opsmuk, zo simpel mogelijk, maar wel de beste ingrediënten waardoor je de ultieme smaakbeleving hebt. Na het eten van de pasta vongole snap ik weer waar het echt om gaat het in leven. Eenvoud. Warmte. Comfort. Liefde.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store