Toen mijn zusje hier was in het weekend zei ze geen idee te hebben wanneer er schoolvakanties zijn. Ik snap haar wel. Toen ik nog geen kinderen had was ik er ook helemaal niet mee bezig. Ik zag het wel op de weg, ‘s ochtends. Rustig? Dan vast vakantie. Zelfs toen ik nr1 kreeg was ik er nog niet mee bezig.

Pas nu, sinds nr1 en 2 naar de basisschool gaan weet ik wanneer er schoolvakanties zijn. Meivakantie. Kerstvakantie. Zomervakantie. Herfstvakantie. En dan nog pasen en margedagen, en, omdat ze op een katholieke school zitten, natuurlijk ook carnaval. Sinds ik klassenouder ben heb ik ook een klein beetje een idee wanneer er meer thema’s zijn. Want: versieren en meehelpen. Binnenkort is er koningsspelen, een dag met alleen maar spelletjes buiten, het liefst met mooi weer. Ik weet nu ook een paar jaren dat er de dagen daarvoor druk geoefend wordt op het “koningslied”, een lied van kinderen voor kinderen (die kennen jullie vast nog wel!). Vorig jaar was het fitlala, en dit keer de pasapas. Nr1 zingt het deze dagen elke dag en hij oefent flink met het dansje.

Want er zit dus een dansje bij. Die mogen ze ‘s ochtends, bij de koningsspelen, dansen op het plein. Dit klinkt misschien voor de niet-ouders die dit stukje lezen als iets saais of iets sufs wellicht, maar ik als oppermoeder vindt het geweldig. Dit zijn de momenten waar ik voor leef, als moederzijnde, waar ik intens van geniet.

Elke dag wil hij wel even dansen. Ik pak mijn telefoon erbij en zoek het nummer op. Geconcentreerd staat nr1 klaar, te wachten tot het liedje begint. En dan: zijn handjes gaan omhoog, hij gaat naar achteren, zijn heupjes bewegen. Ik zie zijn handjes wat dansbewegingen maken, zijn gezicht is zeer gefocust. Ook zie ik hem nadenken, welk pasje moet nu ook nog weer? En nu? Soms maakt hij een fout, “oh nee!” roept hij en dan “mama, overnieuw”, en het liedje moet weer opnieuw beginnen. Nr3 komt langslopen, kijkt naar zijn grote broer. Dan naar mij. Hij lacht. Hij doet mee, op zijn manier, hij draait met zijn handjes, een lach op zijn gezicht, zijn kleine lichaampje zwaait heen en weer.
Bij nr1 zie ik zijn tong een stukje uit zijn gezicht, zo gefocust. Zo af en toe kijkt hij naar zijn weerspiegeling bij de keukenkastjes. Ik film het allemaal en stuur het filmpje naar LOML, naar mijn ouders, naar mijn schoonfamilie, naar nog een familie groeps-app.

Ja. Zo’n moeder ben ik dus.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store