Een vriendin had van mij heeft een date gehad. Een rampzalige date trouwens want hij praatte alleen maar over zichzelf, wou de rekening delen en geld terug vragen bij de bediening omdat hij “verkeerd had berekend hoeveel fooi hij moest geven, het was teveel, dus of hij het toch terug mocht?”. Nou goed, eindstand van de avond was ook nog eens dat hij het erg gezellig vond “jij vast toch ook”, zei hij tegen mijn vriendin, en al met zijn telefoon klaar stond om de volgende date te plannen “hebben we dat in ieder geval vastgelegd”.

Maar goed. Er was nog een afknapper van die kerel, en dat was dat hij aan mijn vriendin vroeg wat voor werk ze deed. Ik ga niet uitgebreid beschrijven wat voor werk ze doet want he privacy enzo, maar goed ze zei dus wat ze deed en toen vroeg hij “en wat doe je nog meer op werk dan?”. Waarop ze zei “dit is wat ik doe”. En hij zei “maar wil je niet hogerop komen dan?”, en zij antwoordde dat het niet haar plan was. Waarop hij, op een nogal denigrerende toon, zei “dus dit is alles wat je doet?”.

Ze appte mij de volgende dag uitgebreid over deze date (natuurlijk) en ook dat ze nouja, door die date, toch weer twijfelde aan haarzelf. Ze is helemaal tevreden over haar leven, over de dingen die ze doet, maar de vragen die hij stelde liet haar toch weer zichzelf afvragen: moest ze niet meer ambitie hebben? Moest ze inderdaad het wat meer hogerop zoeken?

Toen ik eind vorig jaar afsprak met vrienden raakte ik aan de praat met een meisje die ik nog niet eerder had gesproken. Ze vroeg mij of ik bewust had gekozen voor het thuismoederen, een mooie vraag vond ik dat, die had ik nog niet eerder gehoord. Ik vertelde haar dat het zeker niet bewust was. Dat ik gedwongen thuis kwam te zitten vanwege een reorganisatie van mijn toenmalige werk. Zeker nog een jaar nadat nr2 was geboren wou ik nog werken, parttime dat wel, maar oh ik moest en zou werken.

Het heeft heel lang geduurd voordat ik dat werken kon loslaten. Ik vond het namelijk heel moeilijk om fulltime voor het moederen te kiezen (nouja, dat ben je sowieso wel, maar jullie begrijpen me) omdat ik niet alleen moeder wou zijn. Ik wou alles zijn behalve alleen maar moeder, en ik wou vooral heel veel zijn, en ik vond het ook erg belangrijk om te vertellen wat ik dan deed in het dagelijks leven, werken dus, om vooral niet te moeten zeggen: ach ik moeder vooral.

Dat proces heeft heel lang geduurd. Een innerlijk gevecht met mezelf vooral: Des, je MOET werken, want zo ben jij nou eenmaal, nee, je gaat echt niet alleen maar moederen. Tot ik er dus langzaam, stapje voor stapje, erachter kwam hoe onbelangrijk werk eigenlijk is. Dat werk soms, of nouja, ik denk eigenlijk bijna altijd, gewoon iets is waarmee je rekeningen moet betalen. En dat je vooral je niet perse moet identificeren met je werk. En ja, natuurlijk is het fijn als je van je passie (ugh) je baan kunt maken. Heust. Dat was dus iets wat ik heel lang wou najagen: iets vinden wat ik leuk vond en daar dan mijn werk van maken. Tijdens dat proces ben ik er juist achter gekomen dat het niet perse hoeft. En dat ik heel veel dingen leuk vind. En dat ik al die dingen vooral de ene dag leuker vind dan de ander. En dat ik alles ben, behalve dus mijn zogenaamde werk. En iets wat ik vooral wel ben, en dit zeg ik met trots, is een moeder.

Met mijn lieve vriendin is dat ook zo. Haar werk vond ze leuk, het was prima te doen, het betaalde lekker en ze had hele leuke collega’s die de dag nog leuker maakte. Maar ze is niet haar werk en vond zoveel andere dingen leuk die ze ook vaak genoeg deed. Gelukkig wist ze dat uiteindelijk zelf allemaal ook.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store