Een van mijn goede voornemens was: ik wil geen energie meer steken in mensen/relaties/dingen die mij geen energie teruggeven.

Klinkt logisch, Des, denk je misschien. Dat moeten we uiteraard allemaal doen, dat is veel beter voor iedereen. Heel logisch dus, maar in de praktijk bleek het toch wat moeilijker voor mij dan gedacht.

Op instagram zie ik de ene social influenzer met de andere: het zijn allemaal dikke vriendinnen, de “baby”, of “lieve mooie meid ben je!” commentaar onder de foto’s spatten eraf. En ik vraag me dan af: hoe doen jullie dat toch, zo’n grote vriendengroep? Zoveel vriendinnen? Hoe geef je ze, naast je al zo drukke leven, allemaal de aandacht?

Hoe ouder ik word, hoe meer ik erachter kom welke mensen er echt bij me passen. En hoe ouder ik ook word, hoe minder mensen dat zijn. Mensen met wie ik echt een hechte vriendschap heb, die blijven. Het zijn er nauwelijk op 2 handen te tellen, zo dacht ik laatst.

En toch vind ik het moeilijk: erachter komen dat een vriendschap niet is zoals het was. En vooral als ik er mijn tijd, energie, aandacht en vooral liefde in heb gestoken. En er vervolgens achterkom dat het toch niet wederzijds is. Dat doet best een beetje pijn. Dat is best verdrietig. Het voelt toch als een afwijzing als er vriendinnen niets meer van zich laten horen. Gewoon zomaar, opeens. En je gaat toch twijfelen aan jezelf: heb ik misschien iets verkeerd gedaan? Of voelde het toch niet zo goed?

Toevallig (of toch niet?) schreef Lianne er gisteren een stukje over. Zo schreef ze: Vooral wanneer ik het gevoel heb dat ik uit verbinding raak met mensen van wie ik houd, zoals oude vriendinnen waarbij ik het gevoel krijg dat ik niet meer in hun leven pas, of vrienden waarmee het gewoon even niet zo lekker loopt, kan ik het gevoel hebben alsof ik gewoon compleet faal op interpersoonlijk gebied. Daar kan ik heel opstandig en verbolgen van raken.

Ik herken het. Maar tegelijk moet ik ook toegeven: passen deze mensen dan wel in mijn leven? Zijn het wel echte vriendinnen geweest, of meer kennissen die er even waren en nu weer mogen gaan?

Lianne schreef ook: “maar verbinding kun je niet forceren met mensen waarmee je op dit moment gewoon niet in verbinding bent. Tegelijkertijd kun je het wel voelen met de mensen die er op dat moment zijn”.

En dat is ook waar natuurlijk. En dat vergeet ik ook weleens. De vanzelfsprekendheid naar mensen die er wel gewoon zijn, altijd. En juist deze mensen moet ik koesteren. Heel erg.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store