over van alles en nog wat, terwijl ik eigenlijk een stukje over tieten wou schrijven

Ik wou een stukje schrijven over borsten, over tieten, over memmen, over bh’s, en over het hele body positivity movement, maar de afgelopen dagen las ik steeds meer verschillende meningen over waardoor het stukje een beetje losging in mijn hoofd en ik uiteindelijk niet meer echt wist wat mijn punt was.

Dit wordt een warrig stukje dus.

Mijn zusje had een hele tijd geleden een vlog gezien van iemand die besloot geen bh meer te dragen. Ik weet niet meer precies wat haar punten daarover waren, volgens mij omdat het niet echt nodig is, dat het gecreeerd is door de maatschappij dat vrouwen bh’s moeten dragen, en dat je je veel vrouwelijker voelt door het dragen zonder bh.

Het is waar, vond mijn zusje. Waarom dragen we eigenlijk bh’s? Nouja, zei ik, omdat je misschien rugpijn krijgt? Of omdat je borsten dan zo lelijk gaan hangen? Kijk, daar ga je al, zei mijn zusje toen, “dat je borsten dan zo lelijk gaan hangen”, wie beslist nou dat dat lelijk is? Ik draag nu ook geen bh, zei ze, en ze trok haar t-shirt op. Mijn zusje, gezegend met een volle gezonde cup F, stond halfbloot in mijn woonkamer. Het was me nog niet eens opgevallen dat ze die dag geen bh droeg. Ik voel me echt veel vrouwelijker, zei ze.

Nou draagt ze nog wel bh’s, maar ze wil geen corrigerende push up achtige bh’s dragen. Want mijn borsten zijn mooi genoeg zoals ze zijn, zo zei ze.

Ik moest denken aan een plaatje dat ik ooit op het internet vond. Een selfie van een prachtige volle meid in bikini. Ze had hangborsten. Iemand had een comment bij haar achtergelaten “ieuw sacky boobs”, waarom zij antwoordde “misschien zijn het wel sacky boobs maar ik kan er mijn telefoon onder zetten, en wat is jouw superkracht?”.

Na 3 kinderen borstvoeding te hebben gegeven staan mijn borsten ook niet meer fier overeind zoals ze ooit in mijn twintiger jaren stonden. Heel soms vind ik dat jammer, maar voor de rest denk ik er niet veel over na. Het zijn borsten, er kwam melk uit, ze zijn nog prachtig zacht, ach wie doet me wat.

Toch, na de discussie met mijn zusje over borsten, dacht ik er ook over na. Ik vind het geweldig dat we in een tijd leven waarin we steeds meer terug gaan naar natuurlijk, naar onszelf, naar hoe het bedoeld is. Soms vind ik het ook moeilijk om er een beslissing over te nemen. Bijvoorbeeld okselhaar of schaamhaar. Die komen nu ook weer terug, want waarom heeft iemand besloten dat dat vies is? True denk ik, maar tegelijk vind ik het bij mezelf (en ja, toegegeven ook bij anderen) niet zo smakelijk staan: een bosje haar onder de oksels. Tegelijkertijd vind ik het ook wel heel dapper dat je het laat groeien.

Op mijn oude blog schreef ik ooit een stukje over schaamhaar, okselhaar, menstruatiebloed (waarom wordt menstruatiebloed in reclames blauw gemaakt? Wat is er eigenlijk vies aan bloed?) enzo. Toen kreeg ik een comment van iemand die zei dat het ergens ook wel logisch is dat dingen “reclame-technisch” anders wordt gemaakt. Je wilt bij een reclame over wc-papier toch ook geen poep erop zien?
Daar ging ik ook even over nadenken.

Ik had ooit een discussie met een kennis van mij, over de body positive movement. Het was vorig jaar, na dat hele gedoe rond het boek van Jamie Li. Ik had er zelf een hele sterke mening over, mijn kennis zei dat er iets te zeggen valt over het feit dat Jamie Li bijvoorbeeld zegt dat buikjes verhuld moeten worden. Mijn kennis zei “dat ziet er toch soms ook niet uit, die vet kwabjes aan de zijkant? Als je dat nou kan verhullen met corrigerend ondergoed, waarom niet?”. Ik snapte dat, maar ik zei ook dat het juist daarmee begint, het verhullen, en waarom ziet dat er niet uit? Elke vrouw heeft vetkwabjes, waarom omarmen we dat nou gewoon niet? Ik zei ook dat ik liever een Mayra Louise zie als voorbeeld, waarop mijn kennis zei dat ze dat hele body positivy gevaarlijk vond want “is dat geen goedkeuring dat we maar met z’n allen dik mogen worden?”.

Toen, vorig jaar dus, vond ik dat een gevaarlijke opmerking, toch moet ik toegeven dat ik die mening (helaas) steeds vaker lees online. Een goedkeurig dat we onszelf maar mogen laten gaan, lekker dik mogen worden, terwijl: goed voor jezelf zorgen is ook goed voor je gezondheid, en daar heeft toch iedereen profijt van?

Ik snap die mening maar tegelijk denk ik dat het juist veel dieper ligt. Body positivity gaat er wat mij betreft om dat je je lichaam omarmt en accepteert no matter what, ook als je dik, vol rond, maar juist ook als je dun en mager bent. We willen allemaal dat perfecte instagram-lijf, terwijl de hele wereld er juist anders uitziet. Omarm dat juist.

En ook dat vind ik dus: het zijn vaak de slanke fitgirl vrouwen (he olcay?) die dat keihard roepen “body positivity is alleen maar goedpraten van dik zijn!”, en het zijn vaak de vollere vrouwen die weer voor body positivity gaan.

Voor mezelf is body positivity vooral: een positief zelfbeeld naar jezelf. Altijd.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store