Over sport (nee grapje, over de liefde)

Ik had het niet verwacht, van mezelf vooral niet want ik sport het liefst alleen, maar sporten met LOML vind ik dus echt leuk.

Dat komt omdat hij een beetje zoals ik ben, qua sporten dan, hij houdt namelijk gewoon de hele training zijn mond dicht. Dat heb ik het liefst. Samen sporten ok, maar wel je mond dichthouden. Ik wil sporten. Ik wil geruisloos bewegen. Ik wil stilletjes apparaten met elkaar delen.

Een keer had ik een momentje met een man in de sportschool, een brede gast, volgens mij is hij pools of russisch of nou ja, iets in die trant want ik hoorde hem die taal spreken met een andere brede dude.

Hij was aan het trainen op “mijn” aparaat (de legpress) en ik vroeg hem of we om en om konden. Hij knikte alleen. Toen ging ik mijn oefeningen doen, en toen ging hij zijn gewichten erop doen, en toen haalde hij zijn gewichten eraf en deed hij mijn gewicht erop. Zo trainden we 3 sessies langs, zonder een woord met elkaar te zeggen, en ik vond het toch weer een teken van nou de gewone mens bestaat toch maar mooi.

Maar met LOML, mijn eigen man dus, daar kan het ook prima mee. Alleen sporten we nooit samen, want oppas en werk en druk enz enz.

Van de week ging ik eerder sporten, hij ging later want hij had een afspraak met de pt. Ik was bezig met trainen, met mijn kettlebells en mijn gewichten en maar zwoegen en zweten, tot ik in de spiegel van het krachthok mijn man zag trainen. Hij deed een buikspieroefening, met een zware bal tegen een muur aanzwiepen en dan overgooien met de pt.

In de spiegel zag ik hem, van een verre afstand. Hij had een fel gele Champion t shirt aan, ik zei nog “koop nou niet zo fel geel”, maar hij zei “is handig voor tijdens het sporten”.

Ik zag zijn krulletjes, nat van het zweet. En ik zag zijn handen die elke keer de zware bal tegen de muur aan gooide en vervolgens weer naar de pt.

Tijdens dat gooien hield hij zijn handen open, om weer de bal te vangen.
Zijn handen.
Zijn mooie warme handen die de kinderen regelmatig optillen als ze ernaar vragen (bij mij hoeven ze daar niet voor te wezen).
Zijn handen die de kinderen in de lucht gooien en weer opvangt. Die de jongens met net wat meer geduld vasthoudt om ze wat uit te leggen. Zijn handen die hij om de kinderen heen houdt als ze lekker tegen hem aanliggen op de bank.

Zijn warme handen die mij vasthielden bij drie bevallingen, die zo zacht kunnen troosten, liefhebben, aaien, knuffelen.

Ik wou het liefst mijn kettlebells neergooien, naar hem toe rennen even snel een kusje geven, de binnenkant van zijn handen, hij zou lachen “wat doe je Des”, ik zou zeggen “gewoon snel een kusje”, en ik zou weer terugrennen naar mijn kettlebells.

Dit alles had ik willen doen, maar ik deed het niet.

Ik bewaarde het in mijn hoofd, voor later, als hij thuiskwam en ik hem dan al die kusjes zou geven.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store