Over social media (alweer ja)

Ik was ooit eens actief op heel veel dingen. Twitter. Facebook. Instagram.

Twitter heb ik al een paar jaar geleden verwijderd. Het was teveel, too much. Zodra ik wakker werd keek op Twitter en het was net alsof er honderden mensen tegelijk tegen je aan het praten waren. Teveel, too much. Ik was al niet veel actief er meer op, verwijderen kostte me geen moeite.

Ik snap ook echt niet hoe mensen dat doen. Op elk social media kanaal die er is online zijn, het bijhouden, contact blijven houden met mensen, reageren op anderen EN nog een fulltime baan erbij hebben, PLUS een sociaal leven. Hoe doen ze dat? Want daar kwam ik dus achter, en toen was ik nog niet eens moeder, dit is gewoon niet te doen. Ik werkte nog, ik had al die social media profielen en was gewoon teveel. Too much.

Toen kwam Facebook, maar ook deze heb ik inmiddels verwijderd. Precies de reden als bij Twitter. Al die mensen die iets te vertellen hebben, al die likes. Het werd niet leuk meer. Maar ik dacht: ik heb het nodig. Anders mis ik iets.
Wat precies wist ik niet, maar iets belangrijks, zo dacht ik. Toen verwijderde mijn zusje het, en toen dacht ik: waarom heb ik het nog. Dit jaar heb ik dus ook Facebook verwijderd.

En toen was er nog Instagram. Instagram vind ik met de dag verschrikkelijker. Ik lees er alleen maar negatieve dingen over. In magazines. In blogs. In artikelen op het internet. Bijna nergens lees ik dat het een fijn sociaal media “iets” (hoe noem je zoiets tegenwoordig? Deze oma weet het niet meer) is.

Eind vorig jaar schreef ik dat mijn intenties voor dit jaar oa waren: stoppen met social media. Ik schreef het op, maar weet nog dat ik dacht: maar dat gaat toch niet gebeuren. Vals hoop. Toch: ik heb dit jaar flink verminderd met social media. Alleen ig dus nog. Ik was er dit jaar vaker af dan op, en elke keer als ik de boel toch weer activeerde baalde ik na een paar dagen toch weer dat ik het deed.

Ik zal je vertellen hoe het gaat. Ik heb ig. Ik plaats een paar dingen. So far so good. Maar het is die hunkering naar likes. Ik grijp steeds vaker naar mijn telefoon. Ik kijk steeds vaker “hoeveel likes nu nog?” en “wie heeft allemaal mijn story gezien?”. Bevesting. Zie mij. Like mij. Vertel het mij. Hoe geweldig ik ben. Kijk eens, hoe fijn ik het heb, met mijn leven. Na een paar dagen grijp ik steeds vaker gedachteloos naar mijn telefoon, niet eens om te delen, maar ook om doelloos te scrollen. Ik kom op profielen van fitgirls, van social influencers, van vrouwen met maatje xs, met een platte buik, met verschrikkelijk mooie boeiende levens, allemaal beter, leuker, stoerder, dan die van mij, en dan komt het moment dat ik, vrouw van 35 jaar denk: ik wil dit ook. Of nog erger: ik stel niets voor.
En dan denk ik: zie je nou. Ik had ig niet moeten activeren.

Het mooie van ig, of nou ja “mooie”, is dat het een week lang duurt voordat je het kan deactiveren. Het is dus niet zoals bij FB, dat je even nog kan gluren bij anderen, en het daarna weer meteen kan deactiveren. Dat werkte dus ook niet bij mij, daarom heb ik mijn hele profiel gewoon verwijderd. Bij ig duurt het dus een week. Als ik dus een foto op ig wil delen, weet ik dat ik ig nog 1 week heb.

Een week duurt lang, zeker als je zoals ik er totaal geen balans mee heb, en ook dat je, zoals ik, gewoon weet dat je na een paar dagen alweer spijt heb.
Het is precies de reden waarom ik nog steeds IG niet heb geactiveerd.

En toch, het is verschrikkelijk, voel ik de neiging deze dagen. IG activeren, wat foto’s online zetten, de link van mijn medium erbij, want he ik schrijf weer. Al een paar keer betrap ik mezelf met mijn telefoon, klaar met IG in mijn play store, om me weer aan te melden.

Maar ik doe het niet. Het kost me moeite, maar ik wil het niet. Ik. wil. het. echt . niet. Van de week schreef ik in mijn notitieboekje. Waarom wil ik dan ig weer activeren? Waarom nu? Wat wil ik precies doen?

De waarheid is zo triest en sneu als wat, maar goed, ik moet eerlijk zijn: ik wil de likes. Ik wil gezien worden. Ik wil de waardering. Het respect. Kijk eens iedereen! Kijk wat voor leuk leven ik heb!

Niet geheel toevallig keek ik van de week The American Meme op Netflix. Een documentaire over oa IG, over social influencers, wat voor werk ze doen, en vooral waarom ze doen. Het zijn vooral ehm, amerikaanse social influencers, geloof ik, ik ken ze niet allemaal, maar goed ik word ook oud. Iemand zei in de documentaire “ze zeggen dat ik het voor de aandacht doe. Maar wat is er mis met aandacht?”.

Het is precies dat. Dat aandacht willen hebben van anderen. Bevestiging zoeken en willen van anderen. Dat je het niet aan jezelf kunt geven. Dat je niet zelf weet: ik ben al leuk genoeg.

Een van de social media sterren, Kirill (overigens werkelijk waar een verschrikkelijke gozer, en nog verschrikkelijk achterlijk stom waarmee hij bekend is geworden op het internet: in discotheken champagne op billen van vrouwen laten gieten). gaf op het laatst toe: hij vind zijn leven helemaal niet leuk. Hij sliep nauwelijks, kon ook alleen slapen als hij niet nuchter was, want als hij nuchter was ging hij nadenken, en kwam hij tot het besef: ik ben niet ongelukkig. En ook: hij kon niet alleen zijn.

Ook niet geheel toevallig: gisteren keek ik de docu Hallo met Kyoko terug (echt een hele dikke vette aanrader), over Kelly die werkt als Kyoko en een sekstelefoniste is. Ze is geadopteerd uit China, en vraagt zich af waarom ze nog steeds werkt als sekstelefoniste. In de docu zie je haar langsgaan bij haar tante die altijd bereid is om haar even flink goed de waarheid te zeggen en zij zegt “je vlucht altijd weg. Altijd kop in het zand. Je weet niet dat je er wel mag zijn”.

Vandaag realiseerde ik me weer dat het daar altijd om gaat bij zelfbewustwording (is dit een woord? Nouja, goed). Werken aan je zelfontwikkeling (dit woord bedoelde ik!) is eigenlijk een proces waarin je uitzoekt waarom je jezelf niet waard vind.

Want vind dat maar. Dat is dus eigenlijk het doel van zelfontwikkeling. Vind jezelf waard. Zoek de bevesting in jezelf. Vind jezelf lief. Goed. Perfect. Nu al. Alleen jij, en niemand anders.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store