Over slapen en stiekem ook over de liefde

Het mag misschien een lief en leuk kind zijn, maar het is natuurlijk ook gewoon een kind, een 3-jarig kind die volop in zijn fase zit van nee, stout zijn, een sterke eigen wil en oja: niet willen slapen.

Hij heeft dus opeens door hoe hij uit zijn bed moet klimmen en naar ons toe kan lopen.

Het was even leuk, die paar nachten achter elkaar, maar de waarheid is dat het toch weer zo’n gebroken nacht wordt en mijn man slaapt al helemaal niet goed met een kind tussen ons in (lees: kleine voetjes tegen zijn hoofd aan), dus we besloten gisteren er dit keer echt niet aan toe te geven en hem gewoon terug te brengen naar zijn bed als hij er uit ging.

Het was half 11 toen we op bed gingen, en al snel verscheen hij in zijn slaapzakje in de badkamer waar we op dat moment onze tanden poetsten, en we elkaar al lachend aan keken, maar niet te hard lachen, want zo’n kind heeft dat door natuurlijk, dus besloot ik hem terug naar bed te brengen.

Nr3. is een strijder. Geeft niet zomaar op. Maar liefst twee uren duurde het: hij uit bed, ik hem weer terug brengen, hij weer boos uit bed, licht aandoen, bij de deur staan, ik hem weer op bed brengen enz.

Hij riep dat wij “dommerds” zijn, hij klopte boos met zijn vuistjes op de muren om zijn broers wakker te maken, en keer op keer zagen mijn man en ik zijn kleine vingertjes weer stiekem heel langzaam om de deur heen om weer naar ons toe te lopen.

LOML en ik lagen op ons bed naar hem te kijken. Het was donker, behalve het licht op de kamer van nr3. was aan.

We lagen dicht tegen elkaar aan.
We fluisterden.
Wat is hij nu aan het doen denk je, vroeg hij, en we keken naar de schaduw van nr3. die heen en weer liep in zijn kamer.

We moesten lachen, elke keer, als hij weer eens iets riep, als hij op de muren klopte, als we zijn handjes in de schaduw zagen.

Het duurde steeds langer, en ik zei “zullen we hem maar gewoon weer tussen ons in laten liggen”, en mijn man zei resoluut “nee,hij gaat niet van ons winnen!”.

Toen nr3. met knuffels naar ons gooiden,van zijn kamer naar onze kamer, konden we onze lach nauwelijks inhouden.

We werden moe, mijn man en ik, we gaapten, we zuchtten, maar we hielden vol.

En toch.

In het schemer keek ik naar mijn man en ik kon zijn brede lach zien. Ik zag hem gapen. Hij lag met zijn warrige krullen op zijn hand naast mij. Ik kon op dat moment alleen maar denken, ondanks alle vermoeidheid die ik toen voelde, ik zou dit met niemand anders willen beleven dan met jou.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store