Dat ik thuis besluit gewoon maar te sporten in joggingbroek van mijn man (die had ik toch al aan en was al een beetje vies) en tshirt en een oma onderbroek aan. En dat ik dan in de sportschool toch in de spiegel de lijntjes van mijn charmante oma onderbroek ziet en ik daar van baal.

Dat ik puur uit ijdelheid mijn bril niet draag, wat nergens op slaat want brillen vind ik over het algemeen juist wel mooi bij mensen staan, ik bedoel, mijn man draagt een bril of all people, maar dat ik dan bij mezelf toch weer denk “mwah”. En mijn ogen maar slechter worden natuurlijk.

Dat ik in dat ene strakke truitje toch mijn hangtieten lelijk vind, terwijl ik het wel fijn vind om gewoon een bustier in plaats van een push up bh te dragen.

Dat ik toch het ergens fijn vind dat ik wat afgevallen ben en door het sporten een strakker lichaam heb gekregen.

Dat ik soms het toch vervelend vind, die kleine littekens in mijn gezicht van puistjes. Dat ik geen puntgave Beyonce huid heb, zeg maar.

Dat ik toch, heel soms, maar in mijn ogen is dat toch weer elke keer teveel, aan mijn man vraag “vind je mij nog wel mooi/aantrekkelijk/sexy?”. Waarop hij trouwens altijd keihard om moet lachen, met zijn hoofd schudt en vervolgens zegt “Des ophouden” (wat in feite ook geen echt antwoord is, maar goed, ik neem de gok).

Dat ik me nog wel scheer. Goed, in de winter heb ik daar niet altijd zin in, maar de waarheid is toch dat ik het niet mooi vind. En tegelijk vind ik vrouwen die wel gewoon de haren op hun lichaam laten staan heel dapper.

Goed, ik draag dan geen make up meer. Ook hakken heb ik al lang besloten en vooral geaccepteerd dat ik daar niet op kan lopen en mijn mama buik vind ik altijd prachtig.

Toch ben ik laatst eens gaan bijhouden hoevaak ik me nog wel druk kan maken om pure oppervlakkigheid, want dat is het eigenlijk. Mij druk kan maken om zogenaamde schoonheid. Om mijn uiterlijk. Terwijl, ik wil juist, dat het om de binnenkant draait. Als het daar maar eerlijk is en volop liefde. Dan straal je dat ook vanzelf wel uit naar de buitenkant. Wat maakt zo’n oma onderbroek dan uit of die paar stoppels om je benen. En het is ook niet zo dat ik me er zo druk om maak hoor, ik ben tenslotte al 36 en geen meisje van 14 meer. En toch wil ik weg van die zogenaamde schoonheidsidealen. Die ergens op een gegeven moment bedacht zijn. Die wij met z’n allen ook in stand houden. Ik wil daar vanaf. En soms vind ik dat nog WEL moeilijk. Want ik wil me scheren omdat ik dat wil. Maar wil ik dat echt, of is het me toch ergens aangepraat door de maatschappij?

Ik las dit stukje over Dennis Storm. Hoe hij verlangt naar steeds meer minimalisme.…het gedachtegoed is uiteindelijk teruggaan naar de essentie. Al het overbodige schrappen. Zowel materieel als immaterieel. Dat is niet alleen goed voor je eigen gezondheid, maar ook voor onze aarde.”

En “Goed eten, voor jezelf en je naasten zorgen, zingeving en met plezier werken: het heeft allemaal met minimalisme te maken”.

Al het overbodige schrappen. Dat vond ik een mooie. Want uiteindelijk is ijdelheid overbodig. Een afleiding. Ruis. Totaal niet nodig dus.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store