(Ik heb het gevoel dat ik dit stukje al eerder heb geschreven, misschien hier op medium, of op mijn oude blog, maar goed, dit stukje is nog steeds relevant, bovendien zul je het zo af en toe doen met gerecyclede stukjes want wat maak ik nou echt mee de laatste tijd (niets)).

Mijn vader heeft het weer veel over zijn pensioen laatste tijd. Hij nadert de leeftijd natuurlijk, er zijn collega’s die al stoppen met werken, en hij krijgt zo af en toe post (bijv van de bank, “meneer u heeft bijna de pensioengerechte leeftijd, denkt u erom dat u dan minder inkomsten krijgt”).

Hij wilt heel graag terug naar Indonesië als hij stopt met werken. Dat is zijn droom, zijn doel, zijn plan, vanaf het eerste moment dat hij voet zette op Nederlandse bodem. Ik ga heel hard aan het werk, heel goed sparen, en als ik met pensioen ga, dan ga ik terug.

Wat mijn vader alleen is vergeten is het feit dat hij ondertussen langer in Nederland woont, dan in Indonesië.

Dat hij hier zijn gezin heeft, inclusief 3 kleinkinderen. Mijn vader wilt ook weleens vergeten dat hij niet meer zo indonesisch is dan hij zelf denkt, als hij terug komt van vakantie dan wil hij weleens mopperen op het land waar alles traag gaat, waar de mensen heel anders in het leven staan en anders denken dan hij.

Mijn vader vergeet ook dat een vakantie daar heel anders is dan echt er wonen, de rest van je leven.

Deze punten benoem ik vaak tegen hem. Wat wil je daar dan doen, vraag ik hem.

Dan antwoordt hij wat nonchalant, ach ik zie wel Des, dan heb ik alle tijd van de wereld.

Precies.

Ik heb ondertussen wel geleerd om hem te laten, want ik kan hem niet veranderen, bovendien moet hij er allemaal zelf maar achter komen.

Je moet het helemaal zelf weten, zeg ik dan, het maakt mij echt niet uit pa. maar, ik wil waar mijn gezin is. waar mijn kinderen zijn, daar ben ik.

Ja, zegt hij dan, dat is anders, want Nederland is het land waar jij geboren bent, dus het is jouw land.

Maar wat is jouw land dan, vraag ik hem, is dat echt nog steeds in Indonesië?

En dan is hij wat stil.
Ik zie hem nadenken.

En ik heb ook met hem te doen. Want waar is je land, waar is je thuis. Is het land waar je bent opgegroeid, waar je bent geboren, of is dat toch het land waarvan je dacht dat het een tijdelijke plek zou zijn?

De laatste tijd vraagt hij mij “wat vind je er dan van, als ik voorgoed terugga?”.

Bijna alsof hij vraagt om goedkeuring.

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store