Over onze lievelings

Toen ik zwanger was van nr3. heb ik twee keer een ceremonie bijgewoond.

De eerste ceremonie hoorde ik alles heel gedempt om me heen. Ik dacht dat er iets in mijn oren zat, maar ik realiseerde me dat ik in mijn eigen baarmoeder lag, samen met nr3.

Ik hoorde zijn broers praten, gedempt. Ik hoorde nr3. lachen. Heel veel lachen. Een lief schattig schatergeluidje. Ik hoorde hem ook sabbelen, smak geluidjes maken, alsof hij op zijn vuistjes aan het “duimen” was.

Toen hij een paar maanden oud was heb ik hem mee genomen naar een ceremonie. Ik gaf borstvoeding en zo af en toe had hij honger, en dan legde ik hem aan. Later op de avond, tijdens de stilte ceremonie, lagen we naast elkaar.

Ik had het zwaar. Demonen, monsters, vage kleuren. Ik liet het maar over me heen komen, maar als ik mijn ogen opendeed keek ik naar nr3.

Hij lag daar in zijn mandje, wat om zich heen te kijken, en hij straalde zo’n licht uit. Een stralend licht. Elke keer als ik het die avond te zwaar had hoefde ik alleen maar mijn ogen op te doen en naar hem te kijken. Het werd meteen lichter, op alle fronten.

Toen ik beviel van nr3. en hij op mij lag, had hij trouwens meteen zijn vuistjes bij zijn mond. Ik hoorde hem smakken. Hij keek mij aan. Alsof hij mij eerder had gezien.

Nr3. is nu 3 jaar. Hij is het lievelingskind van iedereen. Ook van zijn broers. Van zijn opa’s en oma’s. Er gaat geen dag voorbij dat we niet om hem moeten lachen. LOML, ik,zijn broers.

Om een onwijs grappige opmerking dat hij zegt, hoe hij loopt, hoe hij praat, hoe hij speelt. Ook zijn oudste broer zegt soms zachtjes tegen mij “mama, kijk eens naar nr3”, en dan kijken we, en dan beginnen we samen te lachen.

Heel vaak zeggen LOML en ik tegen elkaar dat hij echt een daime kindje is. Een kind dat al gedronken heeft van de thee, een kind met zoveel zelfvertrouwen, zoveel licht, zoveel liefde in zich.

Gisteren had hij gepoept in de douche. Mama kijk, riep nr2. naar mij. We schrokken ons rot, dachten dat er iets erg gebeurd was, renden naar de badkamer.

Daar stond hij, onder de douche, te chillen, met zijn handjes achter zijn rug. Een grote drol lag naast hem.

We moesten allemaal zo hard lachen.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store