Over nr3 (want hij is zo ontzettend schattig)

Laatst zat ik op de bank een boek te lezen terwijl hij zat te spelen. Dat kan, met zo’n rustig kind. Hij zat op zijn dikke luierbips, zijn beentjes wijd. Ik zag zijn mondje een beetje open, zijn onderlipje was aan het hangen, het scheelde niet veel of ik zag weer de zoveelste druppel kwijl op zijn tshirt vallen (tandjes, de hel). Met zijn lekkere dikke, oh zo schattige, handjes, zijn kleine vingertjes zat hij met wat legoblokjes te pielen. Het ene blokje op de andere stapelen. Het lukte niet in een keer. Zwaar geconcentreerd met ultieme focus zag ik hem met twee legoblokjes in zijn handjes, hij draaide wat rond, en dan uiteindelijk lukt het hem toch, het ene blokje zat vast op de andere. Hij legt het blokje neer en begint te klappen. Trots kijkt hij naar mij. Hij lacht, zijn oogjes worden wat kleiner, zijn mondje krult omhoog, en ik kan alleen maar meelachen.

Lacht hij ook weleens niet, vroeg mijn zwager op een feestje. In de supermarkt hoor ik de zoveelste oma “ach, wat een vrolijke meid!” (net als zijn broer wordt nr3 vaak voor meisje gezien, wat ik ergens wel snap met zijn lange haartjes en zijn lange wimpers) zeggen.

Ja nr3 lacht vaak. Is altijd vrolijk. Als hij niet vrolijk is, dan is hij een beetje ziekjes. Maar hij is bovenal ontzettend schattig. Zijn koppie. Hoe hij loopt. Zijn lichaam: die korte heerlijke dikke beentjes. Zijn voetjes, zo dik en rond dat het bijna vierkant is. Zijn bolle buikje. Zodra hij muziek hoort gaat hij dansen. In zijn handjes klappen. Rondjes draaien. De laatste tijd heeft hij wat meer huidcontact nodig en komt hij heel vaak bij mij op schoot zitten. Zijn speen in zijn mond, zijn warme hoofdje tegen mij aan. Dan kijkt hij mij weer aan, met zijn neusje vlakbij die van mij, en zie ik hem weer lachen.

Tijdens zijn zwangerschap heb ik twee santo daime ceremonies gehad. Het waren de mooiste ervaringen ooit. Bij de eerste ceremonie voelde ik dat ik met hem was in mijn baarmoeder zat. Ik hoorde de stemmen van zijn broers, gedempt. Maar bovenal hoorde ik hem lachen. Schatteren. Ik hoorde hem ook zuigbewegingen maken, op zijn duimpje. Precies zo kwam hij uit mijn buik.

Vandaag ging ik voor het eerst met hem naar de kapper. Zijn lange lokken zijn eraf. Zijn volle lipjes, die lange wimpers, die grote oogjes, het valt nu allemaal nog meer op. Hoe schattig hij is. Ik mag het zeggen. Het is mijn kind.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store