Nr1 en nr2 zitten nu ook op zwemles. Het gaat goed. Vooral met nr1. Hij voelt zich als een vis in het..

Maar echt. Hij doet het heel goed. Zo af en toe schrijft de juf iets in het mapje. De laatste keer schreef ze dat hij bijna zonder zwemvestje kan zwemmen “je vindt het nog wel wat eng, maar je kunt meer dan je denkt!”.

Dat laatste zinnetje, dat is zo typisch nr1. Op mijn oude blog schreef ik al wat stukjes over nr1 en zijn onzekerheid, zijn voorzichtigheid, zijn angst om te vallen, letterlijk en figuurlijk, want het moet vooral gewoon heel goed gebeuren. Ik heb nog steeds een filmpje van een judo examen, waarbij de meester tegen hem zegt “je bent een hele lieve jongen, en je moet weten dat je het kan. Je kan alles, maar alleen jij moet dat ook inzien”. Ik kan nog tranen in mijn ogen krijgen als ik dat filmpje zie, want voor mijn gevoel heeft de judo meester het ook tegen mij. Wat dat betreft is nr1 van alle drie mijn grootste spiegel.

Bij het eindgesprek bij de creche, ook toen zeiden de leidsters “hij kan soms wat onzeker zijn”. In groep1 “hij is soms wat onzeker, maar hij kan het wel”. In groep 2 “hij moet leren om er echt te staan, om voor zichzelf op te komen”. Overigens heeft hij in groep 2 echt een mega sprong gemaakt, waar ik zo ontzettend trots op ben. Zoveel dingen die hij eerst niet durfde, doet hij nu zonder blikken of blozen.

Ik las vandaag dit interview met Willem de Bruin (LUISTER ZIJN NIEUWE ALBUM, DOE HET!). Het was dit stukje wat mij aangreep:

“Ik zie mezelf zó terug in mijn zoon joh, dat is niet normaal. Als hem iets niet lukt, is de wereld te klein. Dat perfectionisme herken ik enorm. Ik zeg steeds: ‘Het geeft niet. Het is goed zo, je hoeft niet de beste te zijn.’ Maar misschien komen al die levenslessen wel helemaal nooit aan.”

Misschien komen al die levenslessen niet aan. Want ook ik zeg het vaak tegen mijn zoon. Het geeft niets. Je mag er zijn. Je bent helemaal goed zo. Ik ben trots op je. Ik wil zo graag dat hij weet dat hij het kan. Dat hij een zelfverzekerde jongen wordt. Dat hij weet dat het allerbelangrijkste gewoon is “je best doet” in wat je ook doet, het interesseert me niet wat het dan is. Hij is al goed genoeg. En tegelijkertijd denk ik soms ook “dit is hoe hij is”. En ik denk ook “dit is ook hoe ik ben”. Dit hoort bij hem, even twijfelen, even bang zijn, maar toch uiteindelijk gewoon doen. Toch durven. Want uiteindelijk werkt dat bij mij ook zo.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store