Over loslaten en vertrouwen hebben en volgens mij ook over de liefde, ja toch wel.

Nr1. had op school, tijdens ckv, geleerd om een omeletje te bakken. Zijn klasgenoten waren allemaal al geweest, het ging kennelijk op alfabet en elke week vroeg nr1. zich af wanneer hij aan de beurt zou zijn. Zijn achternaam begint met een Z. dus dat duurde wel even.

Mama, misschien, nee ik weet het wel zeker, bijna zeker dan, ga ik vandaag eindelijk een omeletje bakken, zei hij op een ochtend. Een omeletje, zei hij de hele tijd. Hij had er zoveel zin in.

Toen ik hem die dag ophaalde van school vroeg ik hem hoe het zat met zijn omeletje. Een grote glimlach op zijn gezicht. Ja! Met ui! En spinazie! Ik heb het helemaal zelf gemaakt!

Hij vond het geweldig om te doen. Stap voor stap, geen enkel detail missend legde hij uit hoe hij het omeletje had gebakken. Alles mocht hij alleen doen. Weet je wat, zei ik, in het weekend mag jij met mama een omeletje bakken.

Dus dat deden we. Een eitje kapot maken, het klutsen, het snijden van een ui (met een grote mensen mes!), olie in de pan, het eitje erin doen, samen met het uitje erbij, het werd uiteindelijk meer roer-ei, want nr1. wou perse ook roeren in de pan, nou goed. Het resultaat was, het moet gezegd worden, een heel lekker roer-ei slash omeletje.

Samen met mama he, zei ik. Toegegeven, het klinkt hierboven alsof het allemaal heel makkelijk ging. De waarheid is natuurlijk dat ik het ontzettend moeilijk vond om de controle los te laten.

Voorzichtig snijden, zei ik de hele tijd, en “zal mama anders dit uitje snijden?” (hij: nee! Ik doe het!), voorzichtig het eitje breken, pas op voor het schilletje, zal ik het anders doen? (hij: nee! Ik wil het zelf doen!) en voorzichtig bij het vuur, voorzichtig voor je handen, pas op, voorzichtig!

Ik weet nog wel hoe het ik als kind stom vond als ik mijn brood niet zelf mocht smeren (mijn moeder: nee ik doe het wel!), en de hagelslag er zelf op mocht strooien (mijn moeder: nee, dat doet mama wel!), terwijl je dat allemaal als kind het prachtig vond. Om dingen zelf te doen.

Misschien, zo dacht ik die week, moet ik ze wat meer loslaten. Ze zelf dingen laten doen. Zelf tandpasta op de tandenborstel doen, ja ook al doen ze er altijd teveel op. Zelf kleren uit laten kiezen, ook al betekent het dat nr2. in de meest belachelijke combinaties op school komt.

Laat ze nou even, dacht ik, want ze dingen zelf laten doen is ook vertrouwen hebben dat ze het wel kunnen. Ze kunnen het wel. Of niet. En als ze het niet kunnen, dan leren ze het wel.

Dus daar ben ik deze week mee begonnen. De klerenkast is nu al een zooitje, want nr2. grijpt beide handen aan om zelf zijn outfit uit te kiezen, om maar niet te spreken over het boterbakje (kinderen en boter smeren, hou op) en ik moet zowat op mijn handen zitten om nr1. niet te helpen met zijn veters strikken, maar goed.

Het komt goed. Het komt uiteindelijk allemaal wel goed.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store