Over hoop (en dus ook liefde, alweer ja)(beetje spoilers)

Gisteren gingen LOML en ik naar For Sama. Die moeten jullie zien. Want we, of tenminste ik dan, loop me wel de hele tijd druk te maken over de klimaatverandering maar ondertussen is natuurlijk ook altijd die oorlog in Syrie nog aan de gang he.

For Sama is een documentaire gericht aan haar dochtertje Sama. Burgerjournaliste Waad probeert zo goed en kwaad als het kan uit te leggen waarom ze niet gevlucht zijn. Waarom heeft ze haar baby niet in veiligheid gebracht toen het kon? Waarom krijgen mensen sowieso kinderen in tijden van een verschrikkelijke burgeroorlog? De vader van Sama, en haar man, werkt in het ziekenhuis in oost-Aleppo. Elke dag komen er slachtoffers binnen, die Hamza en zijn team behandelen.

Waad filmt alles. Hoe het allemaal begon. Toen ze zwanger werd. De oorlog, je hoort de verschrikkelijke harde knallen van de luchtaanvallen, de raketten.

En ook vooral in het ziekenhuis zelf. Hoe onschuldige gewonde kinderen binnenkomen. Vol onder het bloed, het stof van ingestorte huizen. Waar je op het nieuws op tv nog enigszins zachtere beelden te zien krijgt, al zijn die al verschrikkelijk om te zien, toont Waad alles.

Hartverscheurend voor mij als moeder, maar ieder die een hart heeft hoop ik, was een scene waar twee kleine jongens, broers, het jongste broertje naar het ziekenhuis tillen. Hij blijkt te zijn gedood door een aanval. Waad filmt het jongetje, onder het stof en bloed, terwijl de twee broers om hem heen staan, hem knuffelen, kussen geven, huilen.

Wat daarna komt is nog erger, de moeder komt binnen, zoekt haar jongste zoon. Hij wordt onder een stuk plastic weggehaald, en de moeder reageert nauwelijks met tranen. Oh mijn zoon, is het enige wat ze zegt, ze tilt hem op en loopt met hem door de straten van Aleppo.

Het zijn niet alleen die beelden. Je ziet ook de bruiloft tussen Waad en Hamza. Je voelt de liefde tussen die twee. De kraamtranen van Waad als Sama wordt geboren, een nieuwe baby, een baken van licht en hoop. De band met hun vrienden, de galgenhumor om Assad, die klootzak, je lacht vanzelf mee.

Als Hamza en Waad toch besluiten te blijven in Aleppo wordt vooral Sama blij ontvangen door vrienden en collega’s van het ziekenhuis. Ze wordt opgetild door iedereen, geknuffeld. Sama, het enige lichtpuntje van iedereen op dat moment, zo kan ik me voorstellen.

Ook prachtig om te zien, waar ik echt mijn adem bij heb ingehouden, was de geboorte van een baby tijdens een spoedkeizersnede. De opluchting die je op dat moment in de zaal hoorde.

Ik huil niet zo snel tijdens films, maar deze documentaire brak mijn hart. Toen de lichten aangingen zag ik verschillende vrouwen met zakdoekjes hun ogen deppen.

Terug naar huis in de auto waren we stil, LOML en ik. Ik pakte mijn telefoon erbij en zag een filmpje van de jongens. Ze liggen met z’n allen op bed, nr3. is zogenaamd aan het voorlezen. Mijn man hoort de geluiden, zegt “wacht even”. Hij stopt aan de kant van de weg.

“Laat nog eens zien”, zegt hij, en we bekijken samen het filmpje. Van onze levende gezonde jongens. Om ons heen is het stil, zo af en toe wat geluiden uit de stad. De jongens veilig in een huis, met een dak, met muren. “Dit had ik even nodig”, zegt mijn man dan.

Laat de veiligheid die we hier in Nederland hebben nooit als vanzelfsprekend voelen.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store